Beste John, neem een standpunt in m.b.t. de GroKo

Duitsland is het zoveelste westerse land waar de sociaaldemocratie zich in een heuse crisis bevindt. Tijdens de recentste verkiezingen kreeg de SPD een pandoering van jewelste, hoewel de partij deze met het grootste vertrouwen in trad … Ze werd immers geleid door politiek zwaargewicht Martin Schulz. Ook binnen de sp.a werd Schulz beschouwd als dé weg voorwaarts. Hoe konden zowel de SPD als de sp.a zo’n zware inschattingsfout maken? En wat zegt dit over wat we als partij nastrevenswaardig vinden? … Moeten we niet sneller én duidelijker onze steun uitspreken voor andere figuren?

Al iets meer dan een jaar geleden waren er de Amerikaanse voorverkiezingen. In het Democratische kamp kwam het eigenlijk neer op een strijd tussen Hillary Clinton en Bernie Sanders. Het wordt snel vergeten dat laatstgenoemde vóór de start van de voorverkiezingen voor de Amerikaanse bevolking een volstrekt onbekende was. Hij had dít alvast tegen, maar ook de bevoorrechte relaties met de media en de Democratische partij zorgden dat establishment-kandidaat de gedoodverfde kandidaat was. De sp.a kon, net als bij de voorverkiezingen van 8 jaar eerder, waarin Barack Obama zijn steile opgang maakte, haar idolatrie voor Clinton niet verbergen!

De sp.a-leiding moet haar steun durven uitspreken!

Voor alle duidelijkheid, in de eigenlijke strijd naar het Witte Huis lijdt het geen twijfel dat socialisten zich eerder achter Clinton moesten scharen dan achter de figuur van Donald Trump. Maar de kritiek die vanuit ‘linkse’ hoek (in de VS een verzameling van (democratic) socialists, progressives en zelfs liberals) op Clinton kwam, was zeer terecht. Geen van dit alles was echter een excuus om tijdens de voorverkiezingen niet onomwonden het programma van Bernie Sanders te steunen!

Woorden van steun zijn belangrijk, ook naar de buitenwereld toe, om als partij te tonen aan wiens zijde je staat. De sp.a moet dat sneller en consequenter doen.

Het is zonder meer hemeltergend wanneer de woordelijke steun post factum komt. Het feit dat John Crombez in zijn boekje Ctrl+Alt+Del wél woorden van lof heeft voor de Our Revolution-beweging van de sociaaldemocraat – want dat is hij – Bernie Sanders, komt neer op ‘recht praten wat krom is’. Waarom kon die steun niet eerder uitgesproken worden? Deze sp.a is een sp.a die niet weet voor wie ze moet kiezen, omdat ze zelf geen ideologische ruggengraat heeft.

Twee andere voorbeelden: Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk

In Frankrijk speelde de strijd om het Elysée zich af rond meerdere figuren. Er was het besmeurde blazoen van de immens onpopulaire sociaaldemocraat François Hollande. Daarnaast werd gevreesd voor de opkomst van extreemrechts en de figuur van Marine Le Pen. De republikeinen van François Fillon vochten een gevecht bergop.

Wanneer de maatschappij polariseert en er zich zoveel kandidaten aandienen met verschillende visies, zou het de sp.a – en bij uitbreiding de Europese sociaaldemocratie – sieren als ze zich met woorden ergens achter schaart.

Hollande was moeilijk verdedigbaar, dus de oorverdovende stilte rond zijn persoon was best te begrijpen, maar toen te elfder ure een linkse kandidaat de handschoen opnam voor de PS, dan verdiende dit toch ten minste lof en steun van andere sociaaldemocratische partijen? Het verlies van Benoît Hamon is niet op zijn conto te schrijven, doch te wijten aan zijn te late intrede en op de enorme teleurstelling bij de bevolking voor de PS in de voorafgaande periode.

En hoe kon Jean-Luc Mélenchon níet opvallen? Met zijn brede linkse coalitie doet hij denken aan Syriza en Podemos. Maar ook aan Momentum en Our Revolution. Het zijn allemaal (radicaal) linkse bewegingen waarrond veel mensen van alle leeftijden zich scharen en veel potentieel bieden! Ze voeren campagne rond klassieke linkse thema’s als arbeidsduurverkorting, gelijkheid tussen man en vrouw, overheidsinvesteringen, directe jobcreatie, de grote ecologische uitdagingen, en noem maar op.

De sp.a koos er echter voor om haar steun uit te spreken voor het popsterretje in de Franse politiek, de veeleer liberale eurofiel Emmanuel Macron. Voor de sp.a was niets zo belangrijk als het anti-EU-sentiment de kop in te drukken. Voor een stuk terecht natuurlijk, maar anders dan Hamon en Mélenchon, had Macron geen strijdpunten die een socialistische partij in de oppositie nodig heeft om de rug te rechten. Door je achter een status quo-kandidaat als Macron en Clinton te scharen, toon je dat je zelf nog een deel uitmaakt of wil uitmaken van die status quo.

Tijdens de bittere strijd in de voorzittersverkiezingen bij de Britse Labour-partij was de stilte nog stuitender. Naast drie establishment-kandidaten van de Derde Weg, was er die linkse ouwe rot, Jeremy Corbyn, die eigenlijk in de eerste plaats gevraagd was om mee te kandideren om de discussie een beetje op te vrolijken. Dat één van de drie andere kandidaten de fakkel van Ed Miliband zou overnemen, en de lijn van Blair en Brown zou voortzetten, was een uitgemaakte zaak.

Maar, lo and behold, Corbyn deed het alsmaar beter in de debatten, en scoorde bij de achterban. Hij haalde veel ex-leden terug bij de partij en kon nieuwe lagen aanspreken, niet in het minst onder de jongeren. De ‘trotskist’ haalde de haat en afgunst van de blairisten op de hals, zijn voorzitterschap werd met hand en tand bestreden, in de partij en in de media, tot het punt dat hij zijn voorzittersverkiezing nog eens mocht overdoen. Zijn succes werd er alleen maar groter op.

Op geen enkel moment heeft de sp.a-leiding zich, formeel of informeel, geroerd. Het zou nochtans vertrouwen wekken mocht een zelfzekere partij zich aan de zijde schaart van een strijdlustige Corbyn, op dezelfde manier als het zijn afkeer uitspreekt voor de schande die Jeroen Dijsselbloem is.

Di Rupo en de 30-urenwerkweek

Dergelijke foutjes blijft men maken. Na de lancering van zijn boek Nouvelles conquêtes, waarin PS-voorzitter Elio Di Rupo een lans breekt voor de 30-urenwerkweek, haastte John Crombez zich om te zeggen dat de sp.a hier niet achter staat, en dat het model van zijn partij een ander model is.

Waarom? Waarom zo’n socialistisch strijdpunt naar de prullenmand verwijzen? Waarom niet de kans grijpen om opnieuw toenadering te zoeken tot de Waalse zusterpartij?

Een en ander doet vermoeden dat de PS zich veel sneller weet heruit te vinden in de oppositie; vermoedelijk heeft de hete adem van de PVDA in de nek van Di Rupo hier iets mee te maken!

GroKo

En zo sukkelen we verder … Een nieuw socialisme kondigt zich aan, maar veel duidelijkheid is daar nog niet over. De ontwerpteksten vinden langzaam aan hun weg naar de leden. Ondertussen kunnen we ons als partij heel moeilijk positioneren in het politieke spectrum, zoals we hierboven uitleggen.

We weten niet van welk hout pijlen maken, zo lijkt het.

De sp.a is nog steeds vooral bezig met in het defensief te gaan tegen alles wat rechts aan links verwijt en welke gesmaakt wordt bij de media en de publieke opinie. Het is heel moeilijk om in dit klimaat de rug te rechten.

Nu is er de duidelijke scheuring binnen de Duitse SPD. Martin Schulz is blij met zijn nipte ‘overwinning’ om opnieuw in een coalitie te stappen met de CDU van Angela Merkel. Maar het interne verzet, geleid door de jonge Kevin Kühnert, is groot. De voorzitter van Jusos, de jongerenafdeling van de SPD, toerde het land rond om de partij uit nóg maar eens een onpopulaire Grote Coalitie te houden.

Het streven naar de macht is echter zo groot dat het voorrang geniet op herbronnen en als parij groeien.

Deze keuze moet de sp.a nu maken: gaat het deftig herbronnen, en de discussie in de partij wagenwijd open gooien? Of gaat de partij zich nu alweer opmaken om opnieuw indruk te trachten maken bij de verkiezingen?

Spreek de woorden uit, John: Schulz of Kühnert?

Bronnen:

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180119_03310444

https://nos.nl/artikel/2213029-spd-leden-steunen-nieuw-coalitie-overleg-met-cdu-van-merkel.html

https://www.telegraaf.nl/nieuws/1581534/spd-wil-gro-ko-saboteurs-voet-dwars-zetten

Verdere discussie:

https://www.theguardian.com/world/2018/jan/24/germany-spd-social-democratic-party-coalition-deal-momentum-cdu

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/jan/26/momentum-moment-germany-nogroko-grassroots-initiative

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s