De ontwerptekst voor het inhoudelijke congres is beyond repair …

Langzaamaan begint de ontwerptekst voor het inhoudelijke congres van maart tot bij de afdelingen en sp.a-leden door te sijpelen. De teleurstelling, zelfs bij sommige mandatarissen, is markant, zowel wat de aanpak als de inhoud betreft … De kloof met de politieke directie en de studiedienst lijkt aanzienlijk. Is dit waar de herbronning voor staat? … Wij maken een analyse, en geven enkele voorzetten om de zaak op zijn sporen te zetten.

Op de Nieuwjaarsreceptie leek er bij de sp.a een ietwat nieuwe, hoopvolle wind te waaien. John Crombez klonk tijdens zijn toespraak combattief, en dankzij een opeenvolging van enkele welgemikte offensieven, onder andere rond het thema van de schuldenindustrie en rond de sluiting van Carrefour, slaagde de partij er de daaropvolgende weken in om haar imago wat op te krikken.

Daar kwam dan nog het tenenkrullende, ranzig bruine opiniestuk van Bart De Wever bij, en de poorten voor een tegenoffensief stonden open: links kon zich nog eens, onder meer bij monde van Louis Tobback, maar ook met enkele gepeperde reacties van opiniemakers, opwerpen als échte verdediger van de sociale zekerheid en voor een menselijk uitzettingsbeleid.

Wollige inleiding, die niet ter discussie staat

Ondertussen ploegt de boer voort. In maart is er het inhoudelijke congres, maar als we op de teksten mogen afgaan, dan lijkt het alsof men op de Grasmarkt niet verder denkt dan de volgende (plaatselijke) verkiezingen.

Luidop wordt de vraag gesteld wie ‘die tekst nu eigenlijk heeft geschreven’? … ‘Mensen die het gevraagd zijn.’ Een beetje hier, en een beetje daar.

Tijdens een bijeenkomst van Wij Zijn Socialisten leerden we bovendien dat de ‘kadertekst’, voorafgaand aan de resoluties, niet ter discussie staat. Nochtans biedt deze op zich al genoeg stof tot discussie. De wollige stijl primeert (waar gáát puntje 1.4, ‘nieuwe bescherming en nieuwe gelijkheid’, eigenlijk over?), en wanneer een analyse wordt gemaakt van hoe de sociale zekerheid is opgebouwd, komt men opnieuw met het zelfverheerlijkende toontje dat ‘wij als socialisten er na de oorlog telkens voor gezorgd hebben dat mensen beschermd waren’. Een letterlijk citaat: ‘Telkens als er grote veranderingen plaatsvonden in de wereld, heeft onze beweging […] ervoor gezorgd dat die veranderingen rechtvaardig en solidair waren.’

‘Vandaag beleven we opnieuw zulke nieuwe, snel veranderende tijden. […] In zo’n context is socialisme meer dan ooit nodig. Geïnspireerd door onze idealen, maar met nieuwe verhalen en met nieuwe recepten om die idealen ook in nieuwe tijden waar te maken.’

Ernstige vraag: wat betekent dit? … Terecht vroeg iemand zich tijdens een vergadering van zijn socialisten (WzS) af of er tussen de Tweede Wereldoorlog en ‘vandaag’ een periode is geweest waarin ‘de tijden’ níet snel veranderden … Alsof we als sp.a nú pas opnieuw een missie hebben, want ‘vandaag [- niet gisteren! -] beleven we opnieuw’ enzovoorts. Een tweede vraag is dan wat onze idealen zijn? De resoluties die op de inleiding volgen zijn verkiezingsthema’s, geen idealen.

Waar staan die idealen uitgeschreven? Horen die niet thuis in een inhoudelijke congrestekst?

Wanneer het in puntje 1.6 gaat over klimaatverandering, wordt gelaveerd in ‘wij moeten inspanningen’-taal, zonder concrete problemen of daders aan te kaarten en economische antwoorden op de klimaatcrisis te formuleren. Een citaat: ‘We weten dat we daar geen decennia meer voor hebben. Maar laten we samen werken, want anders houdt niemand de inspanning vol. Bovendien is de inspanning voor de een [!] veel moeilijker dan voor de ander [?]. We moeten het gemakkelijker maken voor mensen [consumenten? …] om de juiste keuzes te maken, niet moeilijker.’ Zo gaat dat verder.

Om een lang verhaal kort te maken: de kadertekst bevat lacunes; ze is geschreven op een toon die zich zonder meer als een verkiezingsprogramma doet lezen.

De resoluties: wat staat er níet in?

Op de Antwerpse ledenvergadering werden een aantal heel goede amendementen op de ontwerptekst voorgesteld. Veruit de meeste hiervan kwamen van mensen uit WzS.

Er werd door WzS enorm diplomatisch gelaveerd om een aantal belangrijke termen in de teksten te krijgen, met de hoop dat ze op het nationale congres zullen vallen en vriend en vijand zullen doen opkijken! Termen als collectieve arbeidsduurvermindering, harmonisering van de sociale zekerheid op Europees niveau en klimaatjobs hebben alvast de eerste drempel getrotseerd en zijn klaar om door het bestuur besproken te worden.

We moeten onszelf echter geen blaasjes wijsmaken. Het feit dat er voor zulke tekstuele zaken moet worden gebakkeleid doet het ergste vermoeden, namelijk dat de partijtop nog steeds vooral in verkiezingsmodus staat. Het ideologische congres, dat de titel ‘Go Left’ meekrijgt, is gedoemd om weer een mediacircus te worden, waarbij het vooral belangrijk gaat worden om de media en de buitenwereld te tonen ‘dat we er weer staan’! Klaar om weer de verkiezingen in te gaan!

Opvallend is wat er in de resoluties níet staat: de resoluties hebben geen enkel organisatorisch/tactisch luik. Je zou nochtans vermoeden dat een partij die uit een diep dal moet kruipen en ideologisch compleet de trappers kwijt is, minstens eens nadenkt over hoe ze opnieuw qua ledenaantal kan groeien, om op termijn opnieuw electoraal door te kunnen wegen? … Wijzen de voorbeelden uit het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten niet op deze noodzaak?

De partij heeft officieel – op papier dus – geen idee hoe ze de komende jaren organisatorisch gaat aanpakken.

Voor sp.a ROOD is dit nochtans duidelijk. Een partij die stromingen laat gedijen, en die zowel binnen als buiten de partij groepen in de armen sluiten, gaat een aanzuigeffect creëren. Er zijn vredesbewegingen, vakbonden, jongerenverenigingen die al enkele geruime jaren politiek dakloos zijn. Bovendien hoort het tot de rijke sociaaldemocratische traditie om verschillende strekkingen binnen de partij toe te laten: reformisten, revolutionairen, anarchisten, … Een partij als de sp.a moet dit kunnen georganiseerd krijgen.

Een ander groot manco is het economische luik, of beter: hoe de economie te socialiseren en te democratiseren. De hele tekst is doordrongen van het vrijemarktdenken.

Nieuw socialisme … het klinkt nieuw, maar heel weinig socialistisch.

Conclusie: beyond repair

De conclusie mag en moet zijn: de tekst is beyond repair. Het gevolg gaat zijn dat ook het congres een maat voor niets gaat zijn.

Zolang dezelfde gezichten de partij leiden en geen interne oppositie toestaan, zolang de partij in verkiezingsmodus is, zich voorbereidend op een volgende quick win, en in de hoop ‘er de volgende keer weer bij te zijn’, zolang dit alles het geval is, is er voor de sp.a weinig hoop.

Als sp.a ROOD zetten we vooral in op partijinterne democratie en economische democratie. Dit zijn de sleutels die een kentering kunnen en zullen inzetten.

Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s