De kracht van verandering was een grote mislukking in proeftuin Antwerpen

d059dedc-1a6c-11e2-ac08-6dfa38059272_web
De bittere mars op het Stadhuis, of wat het laboratorium voor de ‘verandering’ zou worden. (foto: Het Nieuwsblad)

Bart De Wever klopt zich in Het Laatste Nieuws (28 september 2018) op de borst dat hij en zijn ploeg het goed hebben gedaan. En dat ze het verdienen om er nog een tweede termijn aan vast te plakken. Want zonder de N-VA ‘zou Antwerpen een coke-stad worden’, waarschuwt hij. Als we de peilingen mogen geloven, kunnen we ervan uitgaan dat veel Antwerpenaren daar toch ietwat anders over denken. Velen zien De Wever voor wat hij is: als een partijvoorzitter die met veel bombardie ‘verandering’ beloofde, maar files, drugs en armoede achterlaat. En dat allemaal zonder de sossen.

Met veel boosheid en grimmigheid nam Bart De Wever het stadhuis van Antwerpen over, nu 6 jaar geleden. De socialisten werden van de troon gestoten, en eindelijk was het moment daar om de stad de 21ste eeuw binnen te loodsen. ‘Verandering,’ beloofde het rechtse schepencollege. ‘Law and order’ en veiligheid werden dé thema’s, en ook op lokaal niveau maakten de Vlaams-nationalisten er hun missie van om met alles wat rood was af te rekenen. 

‘Verandering’?

Nochtans, als je het een beetje vanop een afstand bekijkt, zoveel ‘verandering’ is er niet geweest aan wat het rechtse bestuur heeft gedaan. Het trok eigenlijk de lijn van Patrick Janssens door om de stad ‘in de markt te zetten’, met prestigeprojecten in de vastgoed, megalomane transformaties van parken en pleinen, het afbouwen van de stedelijke diensten, het aantrekken van grootkapitaal, festivals, en noem maar op. Slotstuk was natuurlijk de ‘schup die na zoveel jaren stilstand in de grond ging’ om de ellendige verkeersknoop in en rond de stad te ontwarren.

Citymarketing, besparen, megalomanie, verdeeldheid zaaien, law and order. Die trend zien we overal waar rechts aan de macht komt.

Onder Bart De Wever hebben we Antwerpen langzaam zien verworden tot een kleine, Vlaamse versie van Baltimore, een stad die bekend is geworden in de crimeserie The Wire.

Een harde aanpak van misdaad, kan niemand tegen zijn. Maar een burgemeester die niet in gesprek gaat met jongeren in zijn stad lijkt mij een provocatie van zijnentwege. Zo ook bedoeld uiteraard. Een burgemeester die het belangrijker vindt om dure bearcats aan te kopen en militairen in vooral joodse buurten en commerciële centra te laten paraderen en er angst op te wekken. Ook dit is een provocatie, bedoeld om vooral zijn imago te strelen en te cultiveren. De mars naar het stadhuis op de avond van zijn verkiezingsoverwinning? Imago. Afrekenen. Bitterheid.

Tijdens zijn bestuur hebben we schepenen openlijk in de clinch zien gaan met actiegroepen en bewoners, op zogezegde ‘inspraakavonden’. Rob Van De Velde, een van de vele superschepenen op ’t Schoon Verdiep met machtige vriendjes in het zakenleven, trok de microfoon uit de handen van actievoerder Wim Van Hees toen hij vond dat de grondlegger van Ademloos wel genoeg gezegd had over de nakende organisatie van twee festivals in de nabijheid van beschermd natuurgebied.

Antwerpen heeft de afgelopen zes jaar bewonersgroep na bewonersgroep in het leven zien geroepen worden, die elk hun eigen ‘gevechtje’ geleverd hebben met het stadhuis. Van de Middenvijver tot Park Spoor Oost (door Kris Peeters treffelijk herdoopt tot Parking Oost). Van de Slachthuissite tot het Tolhuis. Telkens was er een Rob Van De Velde of een Koen Kennis – de mandatenkoning van ’t Stad – die adviezen negeerde, en met plannen afkwam waar de bewoners alleen nog punten en komma’s aan mochten veranderen. Soms moesten de heren hun staart intrekken, maar soms, in het geval van de Middenvijver, duwden ze hun goesting lekker door. Goed gelachen. Cola Light gedronken.

De N-VA werpt zich op als de ‘kracht van verandering’, en in proeftuin Antwerpen zouden ze dat eens tonen. In een recordtijd hebben we op álle niveaus gezien wat deze verandering betekend heeft: ze wilden het niet beter doen dan de sossen en de tsjeven; ze wilden gewoon de postjes overpakken in bestuursorganen en beheerraden. De verandering is geen verandering, eerder een aflossing van de wacht.

Rechts-liberale agenda: verrotting

In Antwerpen heeft rechts ook getoond wat ‘hervormingen’, ‘modernisering’ en ‘vooruitgang’ betekenen. Deze begrippen staan centraal in een in se liberaal economische agenda.

In Antwerpen is het STOP-principe overboord gegooid. De auto heeft evenveel recht om zich in de binnenstad te verplaatsen als de fietser en de voetganger. De dagjestoerist evenveel recht als de bewoner of de pendelaar. ‘Want,’ zo luidt het liberale dogma, ‘iedereen moet de vrije keuze hebben tussen álle opties.’ En: ‘we willen de mens niet uit de auto halen, maar de auto uit de mens,’ dixit De Wever.

Gevolg: het verkeer in Antwerpen is een complete chaos. In 2017 vielen in Antwerpen dubbel zoveel dodelijke slachtoffers in het verkeer dan het jaar ervoor. Nieuwe fietspaden die geopend worden, zijn ofwel toonbeelden van kortzichtigheid – kijk bijvoorbeeld naar de fietserbrug aan het Park Spoor Noord – ofwel worden ze onmiddellijk na hun opening al verzwolgen in de verkeersdrukte. Waar op Linkeroever nieuwe fietspaden zijn, zijn al ettelijke tramongevallen gebeurd, zowel met wandelaars als auto’s, waar dan ook nog eens fietsers dagelijks tussen laveren.

Oosterweel is het paradepaardje van de Vlaamse Regering. Het wordt hoog tijd dat er iets gebeurt met de mobiliteit in en rond Antwerpen. Alleen beseffen mensen onvoldoende dat de werken nog minstens 10 jaar voor miserie gaan zorgen. 10 jaar! Het kostenplaatje is nog niet rond, en zelfs een milieueffectenrapport en een maatschappelijke kosten-batenanalyse voor de meest dringende ingrepen zijn er niet! Dit rechtse bestuur maakt ons blaasjes wijs wanneer het zegt dat het de verkeersellende gaat oplossen. Eén van de meest voor de hand liggende oplossingen, het openstellen van de Liefkenshoektunnel, is nog stééds niet aan de orde, terwijl Antwerpen letterlijk stil staat!

Tegelijkertijd hebben we de ongelooflijk amateuristische manier gezien waarop de stad overal – en liefst overal tegelijkertijd – werven opstart. Dit, samen met een gebrek aan modal shift, het afzweren van het STOP-principe, en de werken voor Oosterweel, maakt van de hele stad een mobiliteitsramp.

Wanneer we het op wereldschaal bekijken, is rechts natuurlijk niet aan haar proefstuk toe. Zowel wanneer het gaat over de besparingen bij openbare diensten als De Lijn, de NMBS, de Post, als wanneer het gaat over mobiliteit, kunnen we zien dat rechts een verrottingsstrategie gebruikt. Laat mensen maar miserabel in de file staan en fijnstof inademen, dan gaan ze uit miserie wel de fiets nemen. En natuurlijk niet vooraleer we ze ingepeperd hebben dat ze de schuld bij de chauffeurs van De Lijn moeten leggen, niet bij het management. En zo halen we dus de ‘auto uit de mens’. Door de boel te saboteren.

Besparen, beknibbelen, shock and awe: allemaal archetypisch reactionair

Onder rechts heeft cultuur in Antwerpen zowel aanvallen van de Vlaamse Regering als van de lokale meerderheid te incasseren gekregen. Partijen die ‘Vlaanderen’ zo hoog in het vaandel dragen hebben het mes gezet in Het Paleis, de Vlaamse Opera, het Toneelhuis, Rataplan, en andere. Het Theater aan de Stroom heeft haar boeken toe mogen doen.

Het OCMW, de jeugd- en ouderenzorg. Overal werd al vanop dag één op beknibbeld. Eén van de gevolgen van de keuzes van deze rechtse ploeg is dat de kinderarmoede in de stad gestegen is, de huurprijzen gestegen zijn en de drugsmisdaad open en bloot op straat wordt uitgevochten.

Onder Bart De Wever is Antwerpen een soort Baltimore geworden. Het politieke beleid is er een van verrotting en shock and awe. Puur om een punt te bewijzen.

Men verkoopt het als ‘verandering’, maar een rechts beleid is per definitie reactionair. Het blijft hangen aan economische streefdoelen uit een vorige eeuw. Met een elitair onderwijs, waar de sterken der maatschappij een toekomst wacht in een of andere multinational. Een multinational die we te allen kosten hier willen houden, door belastingsvoordelen te geven. Onze jeugd en onze natuur vraagt dat we iets doen aan de manier waarop we de economie organiseren, en al wat rechts kan doen is een knieval maken voor het grootkapitaal. Terwijl we bezig zouden moeten zijn om te investeren in een circulaire economie, in duurzame energie.

Het verschil tussen links en rechts kan niet groter zijn wanneer we kijken naar de manier waarop we de economie van de toekomst inrichten. De N-VA heeft ons gebracht naar waar we nu zijn: bij dure energiefacturen, bij serviliteit ten aanzien van multinationals. ‘Mijn echte baas is VOKA,’ herinner ik me onze burgemeester zeggen. Handpoppen van het kapitaal, dat is de burgemeester en zijn dievenbende.

Tijd voor een echte burgemeester, en het wegwerken van de opgelopen achterstand

Antwerpen is lang genoeg de proeftuin geweest voor een partij en een meerderheid die verrotting, verdeling en shock verheven hebben tot de methodiek van het politiek handelen om de honger van een elite te stillen.

Wij moeten aan een stad bouwen die mensen niet verdringt, maar verheft. Een stad die aansluit bij échte grootsteden als Barcelona, Madrid, Keulen. Dit zijn steden die globalisering inruilden voor glocalisering, steden die de stadskernen en de volkswijken teruggeven aan de bewoners en een lokale, duurzame economie. Steden die de auto buitengooien. Die investeren in eigen, en innovatieve vormen van, energie.

Laat ons het rampzalige hoofdstuk van Bart De Wever dus maar gauw afsluiten, en met de stad opnieuw vooruit gaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s