PS incasseert verlies, maar links is meer dan ooit dominant in Brussel en Wallonië

Hoewel de peilingen het ergste deden vermoeden, houdt de PS merkwaardig goed stand in Wallonië en Brussel. De Franstalige socialisten verliezen weliswaar hier en daar pluimen, maar blijven afgetekend de grootste partij in de traditionele bastions zoals Luik, Charleroi en zelfs Mons, waar de PS bijna 11 procent verliest, en nog ‘slechts’ 44 procent  van de stemmen haalt. Een score waar zelfs Bart De Wever de rest van zijn leven enkel zal van kunnen dromen. In kleinere centrumsteden zoals Verviers, Walcourt en Huy gaat de partij zelfs nog  vooruit, zij het minder sterk dan haar linkse concurrenten Ecolo en PTB. In Binche moet er geen morzel worden prijsgegeven van de monsterscore van 2012: 57 procent!

Brussel kleurt dan weer roodgroen. In Brussel stad moet PS-burgemeester Close nauwelijks iets prijsgeven. In Molenbeek doet Catherine Moureaux, dochter van, het uitstekend tegenover burgemeester Francoise Schepmans (MR), die terrein verliest.  Naoual Hamdani, de overloopster die de PS ruilde voor de N-VA, is er dus aan voor de moeite.

PS

Andere, veel rijkere randgemeenten in de oostrand van Brussel, zoals Watermaal-Bosvoorde, Elsene en Vorst kleuren dan weer zo groen als het nabije Zoniënwoud.

De Brusselse en Waalse kiezers bewijzen daarmee alvast dat ze weinig last hebben van de waanbeelden waar veel Vlaamse kiezers aan lijden, zoals de surrealistische angst ‘overspoeld te zullen worden door de islam’. Het eerder vermelde ‘sinistere’ Sint-Jans Molenbeek, een gemeente die in het hoofd van menige Vlaming duivelse proporties heeft aangenomen, en die zelfs door Donald Trump verketterd werd als “hellhole”, kon na de verkiezingen van 2012 prat gaan op één gemeenteraadslid van de partij ISLAM. Wel, die zijn ze nu kwijt. De islampartij verliest bijna de helft van de drie procent van de stemmen die ze haalde in 2012, en daarmee ook haar enige zetel. De schaduw van de politieke islam in België is dus vele malen groter dan het verschijnsel op zich, en die schaduw werpt zich uitsluitend over Vlaanderen, in de vorm van stemmen voor N-VA en Vlaams Belang.

De Franstalige kiezer daarentegen is zich beter bewust van de échte problemen in de samenleving, zoals de groeiende sociale ongelijkheid en de klimaatcrisis. Daar waar de PS terrein moest prijsgeven gaat de winst vrijwel uitsluitend naar Ecolo (Franstalig Groen) en de PTB (Franstalige PVDA). Die laatste partij haalt in de volledige provincie Luik 13 procent van de stemmen, en in Charleroi, waar ze door PS-burgemeester Paul Magnette wordt uitgenodigd om deel te nemen aan het bestuur,  zelfs 16 procent. Dat is trouwens ook zo in de stad Luik.

Indien de PS dus een al bij al bescheiden verlies moest incasseren, dan is dit niet te wijten aan een té linkse koers, maar wel aan de diverse schandalen waarin de partij de afgelopen jaren betrokken raakte. Heel wat linkse kiezers zochten hun heil bij kandidaten of partijen met propere handen. Toen Elio Di Rupo vorig jaar zijn boek ‘Nouvelles Conquêtes’ publiceerde, waarin hij voorstellen formuleert die sterk verwant zijn aan die van ons Roodboek, zoals de 32-urenweek, werd hij door veel Vlaamse politieke commentatoren weggezet als ‘extreem links’. Onder druk van het overheersende politieke klimaat in Vlaanderen nam zelfs John Crombez afstand.  Een strategische vergissing, zo blijkt nu.  Niet alleen Di Rupo trouwens, maar ook Paul Magnette mat zich met zijn erg consequent en militant verzet tegen het neoliberale vrijhandelsakkoord TTIP (Transatlantic Trade Investment Partnership) een radicaal links imago aan. Nochtans heeft die radicaal linkse koers de Franstalige socialisten geen windeieren gelegd. Integendeel, voor hen lijkt het zwaarste deel van de storm voorbij. Zij kunnen met vertrouwen vooruitblikken naar de verkiezingen van 2019. Mede ook dankzij de fantastische electorale oorlogsmachine die de PS nog altijd is, en waardoor de partij veel minder dan de sp.a de speelbal is van de MSM of de sociale media. Bij de Waalse socialisten dus geen ‘partijvernieling’ (of was het bedoeld als vernieuwing?) zoals in Vlaanderen.

De PS is zeker onze ideale partij niet. Maar, aanvullend op de positieve ontwikkelingen rond Jeremy Corbyn in het Verenigd Koninkrijk, en Bernie Sanders in de VS, kunnen we dichter bij huis ook inspiratie putten uit het krachtige politieke weerwerk van de PS tegen het neoliberalisme en het nationalisme. Brussel en Wallonië, het is Vlaanderen niet. Maar zoveel verschilt het dagelijks leven van de Walen en de Brusselaars nu ook weer niet van dat van de Vlamingen. Sociologisch onderzoek toont aan dat wat gedragspatronen en normen betreft, de Vlamingen veel sterker verschillen van de Nederlanders dan van de Walen. Op hun beurt verschillen de Walen veel sterker van de Fransen dan van ons. Er is dus véél meer ‘common ground’ dan we denken.

SP.a Rood 1.0 stelde het tien jaar geleden al voor: op een regelmatige en structurele manier overleggen met onze Franstalige kameraden. Zodat het socialistische discours in België opnieuw aan kracht wint.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s