Verjongen, verkiezingen, verjongen, verkiezingen. Herhaal. Voormalig politiek directeur sp.a slaat de bal mis.

Na een kort opiniestuk in Knack (17/10/2018) werd voormalig politiek directeur van sp.a, Jan Cornillie, uitgenodigd op Ter Zake om een analyse te maken van de zoveelste verkiezingsnederlaag van de partij. De analyse kwam erop neer dat Leuven – waar de sp.a de pijnlijke dans ontsprong – een voorbeeld is waar alle puzzelstukjes in mekaar waren gevallen: verjonging, teamwork, en een sterk leidersfiguur. Daar waar ook maar één van de puzzelstukjes ontbrak – Cornillie noemt Oostende, maar in principe álle andere steden waar de partij nog een burgemeesterssjerp te beschermen had – tekende de partij afgelopen zondag af op verlies. Meer verjongen, minder ruziemaken, om klaar te staan voor de volgende verkiezingen, luidt de conclusie van Cornillie. Wij vinden dat kort door de bocht. De neergang van de sociaaldemocratie in heel Europa is al een tijdje aan de gang. Eerste stap om het tij te keren: stoppen met te denken dat we er de volgende verkiezingen weer moeten staan.

De sociaaldemocratie is op de drift, zo hebben we al meermaals in onze berichtgeving gezegd. Bij de start van het voorzitterschap van John Crombez werd een heuse ideologische herbronning aangekondigd, en we kunnen met honderd percent zekerheid zeggen dat de voorzitter dat ook geprobeerd heeft en blijft proberen. De sp.a sprak haar steun uit voor de belegerde Griekse regeringspartij Syriza, ze hakte in op de eigen cumultraditie die leefde bij de topkaders, ze durfde zich weer ongegeneerd ‘socialistisch’ noemen (iets wat een tijd uit den boze was). Ze ging zelfs meermaals te rade bij die socialistische leider waar het allemaal wél bij lukt: bij Jeremy Corbyn.

En toch … toch blijft er die grote groep aan het firmament die zweert bij een centristische koers, met een onstilbare honger om op de korte termijn weer deel te nemen aan het beleid.

De zelfanalyse die Cornillie, maar ook Louis Tobback, maken, herkennen we van in het buitenland. In Duitsland werd Martin Schulz verkozen tot de voorzitter van de SPD, met de volle steun van de zusterpartijen, en ondanks het verzet van de vele leden die de Grosse Koalition niet zagen zitten. ‘Treed niet opnieuw in een regering met de CDU,’ leek men letterlijk uit te schreeuwen. Schulz zette door. Amper twee maanden later werden de sociaaldemocraten tijdens de verkiezingen in de pan gehakt. In plaats van tot inkeer te komen trad de partij tóch toe tot die gewraakte Grosse Koalition. Absurder kan niet.

Het lijkt alsof deze partijen zichzelf geen leven kunnen voorstellen als er geen verkiezingen zijn.

Nochtans wringt net híer het schoentje. Veel reporters en opiniemakers komen tot die conclusie, zo lijkt. Zo ook Liesbeth van Impe, die met Jan Cornillie aan de Ter Zake-tafel zat. De partij blijft op de korte termijn denken en wil maar één ding: er zo snel mogelijk weer staan om verkiezingen te winnen. Op deze manier verliest men nu al ettelijke jaren verkiezingen. Na het interview maakte journalist bij De Morgen Joël De Ceulaer zich boos op Twitter: ‘Cornillie is nu al de nederlaag van 2019 aan het voorspellen. Mensen, doek die partij dan ineens toch op!’ Niet onterecht.

Met ‘een sterk team’ en glossy brochures gaan we er niet geraken. We gaan onze verloren kiezers op links er niet mee terughalen, en we gaan nog veel minder die mensen overtuigen die links al lang ingeruild hebben voor rechts en extreemrechts. Ook in het Verenigd Koninkrijk zwermden werkende mensen, jong en oud, uit naar UKIP en de SNP todat Jeremy Corbyn het tij kon keren. Onder zijn voorzitterschap, dat er een is van een scherp socialistisch, economisch programma, gecombineerd met een brede partijinterne democratiseringsgolf, zien we een influx van jongeren en politiek gedesillusioneerden, die hun weg weer vinden naar Labour.

Conclusie: de sp.a heeft een wending nodig naar het model van onder andere de Britse Labour. We hebben hiervoor een voorzitter nodig die het tendensrecht toelaat, en de deuren openzet voor socialisten van allerlei pluimage.

Een sp.a ook die zich weer een scherp afgelijnd economisch programma aanmeet, zodat ze een geloofwaardig alternatief kan aanbieden dat komaf maakt met het bezuinigingsbeleid van rechts.

Een sp.a ten slotte, die oude balast van zich afschudt. Een andere naam dringt zich vroeg of laat op; nieuwe mensen, met een onbesmet blazoen ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s