Beste John, je tracht misschien te wachten tot sp.a Rood overwaait, maar ondertussen negeer je best niet het sociale conflict bij Aviapartner

We schrijven 29 oktober, en het sociale conflict op Zaventem bij Aviapartner gaat zijn 5de dag in. Nog steeds is het oorverdovend stil vanwege de sp.a-leiding. Het is nochtans bij dit soort episodes dat de mensen het gevoel moeten hebben een politiek verlengstuk te hebben, anders treedt verzuring op en presenteren ze de rekening bij de verkiezingen zoals ze voor de sp.a nu al verscheidene keren gedaan hebben.

De problemen met bagageafhandelaar Aviapartner begonnen reeds in 2015 toen er sociale onrust ontstond. Na enkele spontane werkonderbrekingen kregen personeelsleden met tijdelijke contracten werkzekerheid tot eind dat jaar. Aviapartner staakte nog een aantal keer waaronder eerder in 2018. In januari legden verschillende werknemers het werk neer omdat de werkdruk te hoog zou zijn. Daarna volgde een regeling met de directie om het personeelstekort aan te pakken en tijdelijke contracten werden omgezet naar contracten van onbepaalde duur. In februari, nog maar een maand later, volgde alweer de volgende staking.

Begin dit jaar hebben we gestaakt en sloten we een deal met de directie. Er kwam niks van in huis”, zegt Sandra Langenus (ABVV). “Ze zouden 14 aanwervingen doen. Ik heb het lijstje gezien: op plaats drie stond Bruno Janssens en op plaats tien Janssens Bruno. Met zo’n truken sturen ze ons altijd wandelen. Intussen blijft de werkdruk moordend en is er een grote uitstroom van personeel dat zich ongelukkig voelt. Als je zelfs geen gordels meer krijgt in de voertuigen op het tarmac, of een jas om in de regen met koffers te sleuren, dan is er geen enkel respect meer. Wij sluiten met de directie geen akkoorden meer of het moet op papier staan, liefst als cao.

Sarah uit Kortenberg (die verder liever anoniem wenst te blijven) vertelde aan sp.a Rood dat ze enkele jaren geleden, toen ze 7 maanden zwanger was een zware valies in de maag kreeg en een interne bloeding had. Op veel begrip moest ze niet rekenen. Gelukkig was alles goed met haar kindje, maar dit soort toestanden illustreert waarom er nu opnieuw een wilde staking uitbreekt.

De bagagebedrijven staan onder zware financiële druk en stapelen verliezen en schulden op. “Deels een gevolg van de goedkope vliegtickets“, zegt vakbondsvrouw Langenus. “Wat denk je dat er nog overschiet als je voor 25 euro van Brussel naar Spanje kan vliegen? De citroen wordt uitgeperst en onderaan de keten staan de bagagisten. Al wie zich nu boos maakt omdat hij niet kan vliegen, moet zich afvragen of hij wél tegen een hongerloon zou werken. Een paar uur op de parking van de luchthaven is al duurder dan een vlucht.

De directie verliet de onderhandelingstafel gisteren om 18.30 uur om berekeningen te maken over voorstellen van de bonden. “Ze bleven maar neen zeggen tegen onze voorstellen. Voor ons was dat een breekpunt”, zegt Bougrine. “Wij hebben de directie aangeraden om zich even terug te trekken en enkele punten cijfermatig te bekijken.”

Volgens Fouad Bougrine van ACLVB gaf de directie nadien niet thuis. “Blijkbaar waren ze gaan dineren in het Sheratonhotel. De vier vertegenwoordigers van de directie zijn nadien niet teruggekeerd naar de gesprekken. Wij zaten alleen aan tafel met de bemiddelaar”, aldus de vakbondsman. Voor de bonden was dat het sein om tegen 22.30 uur een streep te trekken onder de onderhandelingen.

De reactie van werkgeverszijde laat natuurlijk niet lang op zich wachten en de typische intimidatietechnieken worden weer bovengehaald. De directie van Aviapartner heeft een deurwaarder op de stakers afgestuurd nadat ze gisteren het overleg met de vakbonden op Brussels Airport stopte. De staking werd vandaag gewoon voortgezet, al zeker tot dinsdagochtend. 110 van de 630 vluchten op Brussels Airport zijn vandaag geannuleerd (De Morgen, Directie Aviapartner stuurt deurwaarder op stakers af, 29/10/2018)

Ook uit academische hoek, waar aan de faculteiten economie doorgaans onder dezelfde omstandigheden als op een tarmac op een herfstochtend wordt gewerkt, kwamen al de voorspelbare reacties. Transporteconoom en professor toegepaste economische wetenschappen Eddy Van de Voorde (UA) vindt het wraakroepend om duizenden reizigers te treffen met een wilde staking. Hij kijkt naar het feit dat er slechts twee bedrijven zijn die dit doen: “met een duopolie riskeer je dat ze samenspannen om de prijzen te zetten of dat er een ‘race to the bottom’ is. De vliegmaatschappijen kunnen Aviapartner en Swissport tegen elkaar uitspelen en ze zo doodknijpen.

Hij stelt volledig terecht dat het probleem te wijten is aan de moordende concurrentie tussen de onderaannemingen die de bagage moeten afhandelen. Je zou denken dat een professor economie – hoewel je het met academici tegenwoordig nooit weet – in staat zijn de bal in zo’n open goal binnen te schieten, maar bizar genoeg is zijn oplossing…méér concurrentie.

“Als er een derde speler zou bijkomen, zou dat een wereld van verschil maken”, zegt Van de Voorde. “Bij een staking kunnen de andere bedrijven het werk overnemen zodat er minder gedupeerden zijn en ze zouden alle drie door het spel van de concurrentie meer verdienen, zo blijkt uit voorbeelden in het buitenland.”

De logische vraag  – als het nu al nauwelijks leefbaar is voor twee spelers-  hoe er dan een derde speler kan overleven lijkt bij de professor economie niet op te komen. Nog meer logisch redeneren: waarom geen capaciteitsuitbreiding bij de twee bestaande bedrijven, zoals de vakbonden al die tijd al eisen? Wereldvreemd waarschijnlijk, net als hun staking. Ultiem logisch redeneren: als de marktwerking tussen twee bedrijven het probleem is en een rat race naar beneden voor de werknemers en dus wilde stakingen tot gevolg heeft…waarom de concurrentie niet uitschakelen en slechts 1 bagagehandelaar een licentie geven? Natuurlijk die bagagehandelaar met de beste voorgeschiedenis rond arbeidswetgeving, sociale rechten en bemiddeling rond sociale conflicten? Als we nog verder durven dromen, waarom geen eengemaakt luchthavenbedrijf in handen van de hele maatschappij en onder democratische werknemerscontrole?

Men moet beseffen dat het werk op de tarmac en in de bagageruimtes zeer zware jobs zijn. Vaak in weer en wind, zware valiezen, druk heen en weer rijden. Dat betekent enorme tijdsdruk en stress. Een constant verloop van interims kan dit niet oplossen. De vakbonden pleiten al enige tijd  voor een luchthavenstatuut voor de grondafhandelaars en indien mogelijk uitgebreid over de hele luchthaven. Dan heb je een vaste pool van geschoolde mensen die kunnen ingezet worden en zo vermijd je tekorten als een luchtvaartmaatschappij van afhandelaar verandert. Dat pakt het structurele probleem van onderbezetting aan en voorkomt dat gewone reizigers de dupe zijn van wilde stakingen die uiteindelijk ten gronde het gevolg zijn van de incompetentie van de directie. Een schrandere partijvoorzitter zou zich achter zo’n eis kunnen zetten en de pluim op de hoed steken voor het oplossen van een sociaal conflict. Gedupeerde reizigers en vakbond zouden zich herinneren wie in de bres sprong voor hen.

Beste John, in mijn radio-interview van 22 oktober 2018 had ik het erover dat de partij keer op keer faalt open doelkansen erin te schieten. Wel, dit is zo’n kans. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s