First we take Deurne & Hoboken

20181120

De N-VA is geen bestuurspartij. Het is een strijdorganisatie. Dat zien we aan de polariserende manier waarop Antwerpen bestuurd wordt (de stad is niet meer van iedereen, maar dat is nu juist de schuld van iedereen, behalve van de N-VA). We zien het ook op de hoogst onprofessionele manier waarop de N-VA omgaat met het VN-migratiepact. Hoewel migratie momenteel niet echt problematisch is (er dienen zich bijna tien maal minder asielzoekers aan dan in 2015) en het verdrag expliciet niet bindend is en bovendien enkel menselijkheid vooropstelt, schroomt het de partij niet om er een regering voor in gevaar te brengen en om ons land op het internationale toneel belachelijk te maken. De échte uitdagingen waarvoor we staan, zoals de klimaatopwarming, de luchtvervuiling, de stijging van de energie-armoede en van de armoede in het algemeen, daarvoor biedt de nationalistische partij geen oplossingen aan. Alle politieke inspanningen gaan naar de profilering, en naar het ophitsen van de eigen achterban. Geen beleidspartij dus, die N-VA. Geen staatsmanschap. Het blijft een strijdpartij. Schild en vrienden.

Maar daar zit de N-VA met een geweldig probleem. Want door haar kiezers wordt zij ondanks al dat gehits meer en meer beschouwd als een partij van het establishment, en haar migratie-geobsedeerde achterban begint de weg terug te vinden naar dé strijdpartij bij uitstek, het Vlaams Belang. Door het establishment zelf wordt ze dan weer in toenemende mate beschouwd als onhandelbaar en onvoorspelbaar. De ouwe Mark Eyskens twitterde het onlangs nog: lozen die handel.

Als er nu één plaats is waar men goed begrepen heeft in welke catch 22 de N-VA zich momenteel bevindt, dan is het wel het partijhoofdkwartier van de Parti Socialiste. Gisteren stelde Kamerfractieleider Ahmed Laaouej, rijzende ster aan het PS-firmament, de zaken nog eens op scherp: ’de doelstelling moet zijn om de N-VA uit de regering te zetten in 2019. Ik kan het niet duidelijker zeggen: de PS zal in geen geval met de N-VA besturen’.

Voorwaar een nobele doelstelling die we enkel kunnen onderschrijven, en die heilzaam is voor heel het land. Onlangs lazen we het boek ‘Onsterfelijk links’ van Paul Magnette. Dan denk je meteen: met zo iemand valt te werken. We vinden er heel wat gedachtengangen in terug die ook in het Roodboek staan. Inclusief de vage contouren van wat een 21e eeuwse linkse catch all partij zou kunnen zijn, verwijzend naar de opvattingen van Jean Jaurès. Al blijven we op onze honger zitten wat betreft de concrete uitwerking ervan, hoewel Magnette zelf indertijd al een TTIP van de sluier heeft opgelicht.

John Crombez vond het ook een goed boek. Dat schrijft hij althans op de achterflap: ‘Verdedigen om te behouden volstaat niet voor links. We moeten de dingen radicaal durven herdenken. Die boodschap zet Paul Magnette met dit boek uitstekend in de verf.’

Welaan dan, het is nu de tijd om de dingen radicaal te herdenken John. Het Leuvense bobo-model zal ons daarbij niet helpen. We moeten ons eens terug wat steviger durven vast te klinken aan de PS. Richt een gemeenschappelijke task force met hen op, steek wekelijks de koppen bij elkaar, en stem standpunten op elkaar af zodat de socialistische boodschap zich versterkt. Maak in 2019 de socialisten opnieuw de grootste politieke familie van het land. Het is niet enkel nodig, het is ook tergend haalbaar. Make the socialisten great again!

Er is wel één heet hangijzer dat nog in de weg zit: FN Herstal moet stoppen met wapens te leveren aan Saoedi-Arabië.

Maar wat dan met Antwerpen?

Dat is natuurlijk de hamvraag. De arm van de Antwerpse sp.a wordt momenteel omgewrongen om coalitiegesprekken te voeren met N-VA en Open VLD, vanuit zéér ongunstige krachtsverhoudingen. Met dank aan Patrick, Monica, Kathleen en al die anderen die het het afgelopen decennium toch zoveel beter wisten, en ons, samen met de rest van de basis van de partij, herhaaldelijk de les hebben gespeld. In een ander artikel op deze blog wordt dieper ingegaan op de situatie in Antwerpen.

Op het eerste gezicht kan toetreden tot een Antwerpse coalitie volkomen haaks staan op de teneur van de rest van dit artikel. Maar mits enige behendigheid maken we van de deelname aan de macht in Antwerpen een rood Paard van Troje dat bijdraagt aan een overwinning op nationaal niveau. Zelfs De Wever kan niet anders dan de sp.a op een aantal punten te laten scoren bij het opstellen van het bestuursakkoord. Die punten moeten dan wel zorgvuldig worden gekozen door de sp.a. Ze moeten van die aard zijn dat we Deurne en Hoboken terugwinnen, als we die twee Antwerpse districten even als metafoor mogen gebruiken van de teloorgegane politieke achterban en macht van de socialisten in Antwerpen. Ze moeten voor gewone werkende mensen zichtbaar en vooral voelbaar het verschil maken. Sp.a Rood werkt momenteel aan dergelijke voorstellen.

First we take Deurne & Hoboken, then we take Antwerp & Brussels.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s