Kiezen tussen de pest en de cholera. De Antwerpse socialisten zijn nog niet reddeloos verloren

Vandaag verschijnt in De Morgen ons opiniestuk over het nakende bestuursakkoord tussen N-VA, Open-vld en sp.a in Antwerpen. Het opiniestuk zit achter een betaalmuur – dus rep je naar de krantenboer! – maar voor wie meer wil kan hier het oorspronkelijke, meer uitgebreide stuk lezen.

Verenigd links staat op zijn achterste poten, Twitter ontploft, nu de Antwerpse sp.a in officiële gesprekken zit met het N-VA-stadsbestuur en haar verlichte despoot Bart De Wever, om mee in het bestuur te stappen. Dat bestuur wil liefst haar rechtse agenda blijven uitvoeren, maar wil een comfortabele meerderheid en ‘vrede met links’. Sp.a wordt nu al bekritiseerd om werkelijk álles over te hebben ‘voor de postjes’. De realiteit is nog veel droeviger: met een sterke linkse oppositie, in de vorm van Groen en PVDA, dreigt sp.a zowel in het bestuur als in de oppositie in de vergetelheid te geraken. De enige weg uit is nú de interne dissidentie een stem geven en de partij nú te beginnen heruitvinden, langsheen de voorstellen van sp.a Rood 2.0. Goed nieuws is dat we lokaal voorzitter Tom Meeuws mee hebben. We zijn benieuwd of hij de stap durft te zetten.

Hoe je het ook bekijkt: sp.a is gedoemd om compleet van de kaart geveegd te worden. In de oppositie zou ze zij aan zij staan met de PVDA (8,72%) en Groen (18,08%, met een winst van 10,13%), de twee linkse partijen die sedert enkele jaren dé stemmen van links zijn geworden en die de rol van sp.a (11,45%, goed voor evenveel zetels als het Vlaams Belang) in díe segmenten van de samenleving die onverwoestbaar links zijn hebben overgenomen. In dat vijvertje valt amper nog te vissen. Tom Meeuws gaf tijdens een gesprek onlangs nog toe: ‘de vakbond zijn we waarschijnlijk nog een behoorlijke tijd kwijt. Die stemmen ofwel PVDA, ofwel stemmen die ondertussen ook al voor rechtspopulistische partijen.’ De afkeer voor een rechts beleid is bij de vakbonden groot, de afkeer voor de sociaaldemocratie is vooral bij de vakbondsbasis nog gróter.

Sp.a-leden vallen uiteen in twee kampen. Zij die de toetreding tot het bestuur steunen zien in deelname een manier om als sp.a toch nog enigszins te wegen. Dat gaat natuurlijk alleen gebeuren als de sp.a een belangrijk symbooldossier, als mobiliteit, energie of armoedebestrijding, echt op haar mouw kan spelden. In dat geval kan de sp.a mits wat slim management een reputatie uitbouwen rond dit ene thema.

Een bijkomend effect zou kunnen zijn dat het de N-VA uit haar ivoren toren haalt en voor een stuk ontmaskert. ‘Blijkbaar is N-VA dan toch niet zo vies van de sossen.’ En: ‘blijkbaar valt er toch met die sossen samen te werken.’ Rechts en extreemrechts zullen er garen uit kunnen spinnen, welke op haar beurt de rechterzijde kan verzwakken. Immers: hoeveel N-VA-stemmers zitten te wachten op het ultieme verraad van oppergod De Wever: samenwerken met de sossen? Sp.a zou hier nog wel eens relatief sterk uit kunnen komen. Natuurlijk, als …

De tegenstanders van een mogelijke toetreding hebben natuurlijk ook een krachtig argument in handen: oppositie mét sp.a, PVDA en Groen zou de vorming van een rood-groen front krachtiger en geloofwaardiger maken. Het zou de tegenstellingen tussen links en rechts verder op de spits drijven in twee duidelijke kampen. De vraag blijft daarbij natuurlijk wel: wélke tegenstellingen zal links op de spits drijven? Want daar heeft de marktleider op links, Groen, zichzelf al in de coulissen gereden door aan de kiezer een ambitieus ecologisch programma te presenteren, om dan vervolgens een breekpunt te maken van hoofddoeken achter het openbaar loket.

Vraag bij dit laatste scenario blijft voor ons: hoe zal de sp.a hierbij varen?

Sp.a Rood is er alleszins van overtuigd dat we die mensen die nu op rechts stemmen – die grote brede middenlaag van de bevolking, de werkende bevolking – terug moeten kunnen halen naar een brede, linkse partij. Een socialistische partij is hier absoluut voor nodig, met een nieuwe naam, nieuwe gezichten, een nieuw programma én een nieuwe cultuur. Noem ze gerust de SP, of Links. Ondertussen gaat de partij de komende 6 jaren sowieso op ‘overleven’ aangewezen zijn. De partij heeft helaas te kiezen tussen de pest – vergetelheid in de oppositie – en de cholera – vergetelheid in de meerderheid. De opeenvolgende verkiezingsnederlagen zijn hier de oorzaak van; de partijleiding van de afgelopen decennia de schuldigen.

Wij willen dus pleiten om met onmiddellijke ingang een tweede spoor op te zetten, één dat een duurzame vernieuwing van de partij toelaat. Laat sp.a Rood als tendens toe, verspreid het Roodboek binnen de partijkanalen. Als sp.a in Antwerpen aan de macht gaat deelnemen – als bulldog of als schoothond, maar sp.a Rood stoomt ondertussen enkele concrete voorstellen klaar om er een bulldog van te maken – laat de partij dan ten minste toe om op een gecontroleerde manier dissidente oppositie te voeren. Vergelijk het gerust met de interne verdeeldheid binnen het Britse Labour, of die in de Duitse SPD rond de coalitiegesprekken. Als Tom Meeuws dit op poten kan zetten, dan hebben we misschien na mei 2019 nog een partij die we een zoveelste adem kunnen geven.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s