Antwerpen en de gele hesjes

geelIn tegenstelling tot Charleroi is Antwerpen (nog) niet het toneel van de revolte van de gele hesjes. Zoals Raoul Hedebouw (PTB/PVDA) uitlegde is de levensstandaard in Wallonië een pak lager dan in Vlaanderen. Verhoudingsgewijs leven veel meer mensen er op of onder de armoedegrens. Zij kunnen de energietransitie in haar huidige vorm eenvoudigweg niet betalen. Komt dit nu omdat wij hardwerkende Vlamingen zijn, versus luie Walen? Uiteraard niet. Het komt omdat de naoorlogse industriële ontwikkeling veeleer plaatsgreep rond de havens, eerder dan rondom stilaan uitgeput rakende Waalse en Noord-Franse steenkoolmijnen. Die geschiedenis is gekend. Ze trekt tot op vandaag nog steeds haar sporen. Ze heeft Charleroi verdoemd, en Antwerpen gezegend.

 

Maar als we verder gaan zoals we nu bezig zijn, dan dreigt die energietransitie ook voor veel Vlamingen en Antwerpenaren een onbetaalbare zaak te worden. De Gele Revolutie in Frankrijk en Wallonië zou de komende dagen en weken kunnen uitdoven zoals de vele jacqueries op het Franse platteland tijdens de middeleeuwen: opstanden van de boeren tegen de hoge belastingen die werden opgelegd door de landadel, maar die steeds weer op niets uitliepen vanwege een gebrek aan leiderschap, strategie en organisatie. Maar daarmee is het onderliggende probleem nog niet van de baan. Ook bij ons ligt de energie-armoede op de loer.

 

Terwijl er op het eerste gezicht geen enkel verband bestaat tussen de gele hesjes en de Antwerpse coalitie-onderhandelingen is dat er dus wel. Op 21 november bezorgden we al een nota aan de Antwerpse sp.a onderhandelaars, waarin onder andere het volgende staat:

 

‘Het duurzame energiepotentieel in de haven moet absoluut worden aangeboord. Op dat vlak zou er toch een soort van convenant afgesloten moeten kunnen worden tussen stad & haven? Maar alweer belangrijk: we zouden het op zo’n manier moeten kunnen doen dat elke Antwerpenaar het in zijn portemonnee voelt. Door bvb. elke inwoner van de stad gratis aandeelhouder te maken van een energieconsortium, waarvan het dividend wordt uitgekeerd in de vorm van reductie op de elektriciteitsfactuur.’

 

Maar niet enkel de energie, ook het wonen in de stad op zich wordt jaar na jaar duurder. Wie de vastgoedmarkt in de Scheldestad in de afgelopen jaren heeft gevolgd, heeft opgemerkt dat er ondertussen heel wat ‘asociale woningen’ werden bijgebouwd: dure huisvestingsprojecten aan de rand van het water. In haar programma spreekt de Antwerpse sp.a zich daarom uit voor het bijbouwen van 10.000 sociale woningen, terwijl de N-VA erop wijst dat Antwerpen al meer doet dan wat strikt wettelijk verplicht is, en het daarbij wil houden. Het is jammer dat de kiezer aan de sp.a een eerder zwak mandaat heeft gegeven om die 10.000 sociale woningen en een voor iedereen betaalbare energietransitie op de onderhandelingstafel te krijgen. Maar met dat mandaat zullen we het nu eenmaal moeten doen, in plaats van weg te lopen, en de mensen gedurende zes jaar nog eens letterlijk en figuurlijk in de kou te zetten , enkel en alleen omdat de neutrale kledingcode bij de Antwerpse stadsdiensten behouden blijft, zoals Groen gedaan heeft.

Ook bij de sp.a zijn er nog steeds mensen te vinden die willen dat de partij dezelfde steriele houding aanneemt als Groen. Het betreft dan doorgaans politieke hobbyisten: mensen met een mooie job die niet veel meer te verliezen hebben in de politiek dan een ego van hier tot in Tokio. Ze hebben voldoende tijd en geld om te wachten tot het magische jaar 2024, het jaar waarin er in Antwerpen een machtige groen-rode revolutie zal uitbreken, gebaseerd op zes jaar consequent oppositie voeren. Het is perfect legitiem om dergelijke utopische gedachten te koesteren, net zoals het volkomen legitiem is om te geloven in een hiernamaals. Maar het lijkt ons minstens even legitiem om aan dit scenario te mogen twijfelen, en de onderhandelingen een kans te geven. Wees gerust, het resultaat zal aan de basis worden voorgelegd. En als het een lege doos blijkt, dan kan deze alsnog worden verworpen.

 

Een energietransitie die betaalbaar blijft voor iedereen vereist dat ook het wonen in de stad voor iedereen betaalbaar moet blijven. Voor de stadsvlucht betalen we een collectieve rekening in de vorm van nog meer verplaatsingen per auto, klimaatopwarming, slechte luchtkwaliteit en een verstedelijkt, onleefbaar platteland waar woningen vaak tot op minder dan 1500 meter van lawaaierige windmolens staan. Antwerpen kan in die betaalbare energietransitie het voortouw nemen. Onze stad is gezegend met een wereldhaven die niet alleen tewerkstelling en financiële slagkracht oplevert, maar die ook een bron is van betaalbare duurzame energie voor iedereen. We durven hopen dat onze onderhandelaars aan het einde van de rit met een dergelijk resultaat naar buiten komen, geruggensteund door het protest van de gele hesjes, dat weliswaar ontsierd wordt door het geweld en het vandalisme van een minderheid, maar dat daarom niet minder terecht is.

 

Het lijkt ons hoe dan ook een vruchtbaardere strategie dan ellenlange traktaten te schrijven over de ideologische onverenigbaarheid tussen het socialisme en het nationalisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s