Zijn er nog kandidaten om te regeren met de N-VA?

Djemaa_el_FnaHet parlementair debat gisterenavond over het verdrag van Marrakech was van een hoog niveau. Weliswaar ging het niet zozeer over de inhoud van dat verdrag, maar wel over de manier waarop de politieke besluitvorming in dit land tot stand komt. Het was een van de zeldzame ogenblikken waarop ons parlement bevrijd leek van de handboeien van de particratie.We konden genieten van de uitstekende tussenkomsten van Dirk Van der Maelen, Meryame Kitir, Raoul Hedebouw en Kristof Calvo. Zelfs de verbale hoogstandjes van Olivier Maingain en Hendrik Vuye waren te genieten.

Dat gezegd zijnde, is het beschamend dat een parlement aan de grootste partij van het land, de N-VA,  moet uitleggen hoe een parlementaire democratie functioneert. Met een staatssecretaris voor asiel en migratie die heel het jaar niet veel anders te doen lijkt te hebben dan zijn achterban op te fokken met tweets over boerkini’s, mannenondergoed, roetpieten en andere hete hangijzers, om dan pas in november wakker te schieten wanneer blijkt dat Oostenrijk, Hongarije en nog wat ‘modellanden’ voorbehoud aantekenen tegen het Pact van Marrakech, tonen de Vlaams-nationalisten zich van hun meest onbetrouwbare en onprofessionele kant. De N-VA ontpopt zich hier eens te meer als strijdende partij in plaats van een besturende partij, maar doet ook dat zelfs niet volgens de regels van de kunst. Het had nog enig respect kunnen afdwingen als ze in elk stadium van de besluitvorming hun rol hadden gespeeld en hun positie duidelijk hadden gemaakt. Maar zelfs dat niet. De Belgische democratische instellingen en geplogenheden verdienen blijkbaar geen respect, waarvan akte. De vraag is dan wel: welke partij wil in de toekomst nog in zee met dit zootje? En welke kiezers willen hun stem nog toevertrouwen aan een partij die erin slaagt om weken aan een stuk de politieke besluitvorming te blokkeren? Het is tamelijk hallucinant om een parlement op het scherp van de snee te zien debatteren over een VN-verdrag dat zonder de inbreng van België ook wel zal worden goedgekeurd, terwijl in dit eigenste land elk ogenblik het licht dreigt uit te gaan, 75.000 mensen in Brussel op straat komen om een doortastender klimaatbeleid te eisen, en gele hesjes protesteren tegen de asociale en oneerlijke verdeling van de inspanningen van de ecologische transitie.

 

Helaas blijken veel kiezers toch nog altijd oren te hebben naar de destructieve boodschap van de N-VA. Zo zat de auteur van dit artikel gisterennamiddag op zijn kantoor met een openstaande deur te werken, terwijl zich vlak daarnaast in de koffiehoek een discussie ontspon tussen enkele medewerkers van de technische dienst, over het akkoord van Marrakech. Dat ging als volgt: “Ik heb die petitie tegen het akkoord getekend”. “Maar dat is toch niet bindend?” “Toch wel, en weet je wat erin staat? Dat alle vreemdelingen die hier komen meteen een leefloon moeten krijgen, een gratis sociale woning, hun gezin kunnen laten overkomen, dat er voldoende moskeeën moeten gebouwd worden en dat ze stemrecht moeten krijgen.”

Op dat ogenblik kon auteur dezes het niet meer aanhoren en heeft hij kordaat een einde gesteld aan deze stroom van desinformatie. Maar het geeft te denken. Voor heel wat mensen heeft de politiek zich ondertussen herleid tot “het zijn allemaal zakkenvullers” en “voor of tegen de bruin mannen”. De vraag is hoe je die mensen terugwint voor de democratie zonder zelf die democratie een hak te zetten door te vervallen in racisme. En in die context bewijst de linkerzijde zichzelf én de werkende mensen geen dienst door over migratie en levensbeschouwelijke kwesties standpunten in te nemen die totaal losgezongen zijn van de dagelijkse realiteit en door de mensen ervaren worden als komende van Mars.  Zo drijf je de mensen onverbiddelijk in de armen van het rechtspopulisme, maar dat lijkt links maar niet te begrijpen.

 

Ja, we hebben het wat dat betreft onder andere over Antwerpen, waar het onderhandelingsteam van de sp.a alweer de kapitale fout heeft gemaakt om de afschaffing van de neutrale kledingcode aan overheidsloketten op de tafel te leggen, in plaats van op dat front eindelijk eens wat rust te creëren. Maar een belangrijkere vraag dringt zich ondertussen op: is het in de huidige politieke context nog wel verantwoord om onderhandelingen te voeren met een onbetrouwbare en onverantwoordelijke partij zoals de N-VA? Paul Magnette legt zelfs de kwestie van een cordon sanitaire rond de N-VA op de tafel.

Nu konden we ons in het recente verleden al vaak afvragen of een cordon wel de beste strategie is om te ageren tegen een partij zoals het Vlaams Belang. In de praktijk bleek dit zogenaamde cordon wel erg poreus wat het gedachtengoed betreft. De korte maar krachtige N-VA “communicatie” (zeg maar verkiezingspropaganda) over Marrakech eerder deze week toonde overduidelijk aan dat de N-VA zowel de stijl als de inhoud van het Belang al goed in de vingers heeft. Los daarvan kan je je de vraag stellen of de democratie gebaat is met een cordon rond twee partijen die samen bijna de helft van de stemmen (46%) halen in de Scheldestad bijvoorbeeld. Toegegeven, het geeft een beter “gevoel” om niet te onderhandelen met de N-VA dan wel, maar begint een cordon rond de helft van het electoraat niet teveel te lijken op politieke apartheid of cijnskiesrecht? En moeten we onze stad dan nog eens zes jaar laten besturen door een homogeen rechtse coalitie, enkel omwille van het principe, of om de sp.a de kans te geven om nog eens te “”regenereren” in de oppositie (hoewel dat de afgelopen zes jaar niet lukte)? In Gent zullen ze nogal gemakkelijk antwoorden van ja, maar in Antwerpen is het antwoord op die vraag toch minder evident. Indien de Antwerpse sp.a erin zou slagen om van de onderhandelingstafel weg te komen met enkele mooie resultaten op het vlak van een robuust stedelijk klimaatbeleid of door de kostprijs van het wonen in de stad onder controle te houden, dan lijkt het ons de moeite waard geweest.

 

En met de N-VA en het Vlaams Belang, daarmee zal de kiezer zélf vroeg of laat toch eens moeten afrekenen, daarin geholpen door een aanbod van redelijke en begrijpbare standpunten vanuit de linkerzijde.

 

En o ja, nog iets: sp.a Rood is uiteraard voor de ondertekening van het Pact van Marrakech. Dit pact draagt namelijk bij aan de doelstelling van een humane, maar ook geplande en begeleide migratie in een geest van internationale samenwerking, zoals verwoord in het Roodboek:

 

https://www.roodboek.be/J

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s