Aan de voorzitter van de plaatselijke sp.a (in vrije versvorm)

Beste voorzitter van de plaatselijke afdeling
van de partij der socialisten,
Gij zijt met velen, en ik ben alleen.
U was al voorzitter van lange voorheen,
toen de partij nog kon rekenen op een kiezerspotentieel
uit alle lagen van de bevolking, en met een percentage:
groter dan 9.

U was al voorzitter toen de partij
geleid door Teletubbies – die sossen van de Derde Weg –
socialisme moest afzweren, en mee moest timmeren
aan de ongebreidelde markt.
In de jaren negentig vielen zij af,
die uw hautaine toontje ten aanzien van de vergeten autochtoon niet beviel.
In de jaren nul keerden zij u de rug,
die het verhaal van langer werken in een markt van overvloed,
niet eerlijk vonden … niet smaken konden.
De partij bleef krimpen,
niettegenstaande uw blijvende fixatie op campagnevoeren,
deelnemend aan het beleid,
donkerblauw water bij de rode wijn schenkend.
Nu is de wijn al slecht; ze ziet bruingeel.
En toch blijft u geloven in de volgende verkiezingen.
Mandatarissen, kandidaat-burgemeesters,
jonge wolven en campagnemedewerkers …
allen genieten ze oneindig veel krediet.
Na de volgende pandoering van meer dan vijf percent
klopt u zichzelf en hen op de borst:
de campagne kan op zolder; we hebben het zo slecht nog niet gedaan,
en volgend jaar is het alweer federaal: wat moet er in de brochure staan.

Onderaan de partij zijn er de leden,
die met tristesse en lede ogen
nog een wanhoopsdaad doen: een affichke hangen.
U hebt de partijcultuur van weleer nog niet afgeleerd;
de neuzen moeten in dezelfde richting;
affichkes hangen, de erfopvolging bejubelen,
applaudisseren, zwijgen.
Maar zéker geen inhoudelijke of tactische inbreng doen!

In Teletubbie-tijd kon dat nog pakken;
maar voor nu: uw rijk is uit.
Onderaan zijn wij ons aan het organiseren,
Die weinige leden die een boek durven schrijven!
U noemt dat: ‘geen bijdrage leveren aan de campagne’.
‘Wat kunnen we nog doen?’ stelden wij ons de vraag.
‘Alles is al gebeurd,’ was uw antwoord,
en dan: ‘een affichke hangen misschien?’

Wij zijn actief sinds jaar en dag,
betalen al 40 jaar ons lidgeld,
stellen ons doorheen elke storm loyaal op.
Maar als we iets in de pap te brokken willen hebben,
ho maar,
dan is die lidkaart niets waard!

Laat het ‘disloyaal’ klagen in de pers maar over
aan een Bonte, een Ridouani of een Turan.
Die mogen dat, maar niet de leden,
die intern alle pogingen hebben gedaan.

Meneer de voorzitter van de plaatselijke afdeling
van de partij der socialisten,
Gaat u het licht uitdoen als de partij aldaar
nog eens 5 procent te incasseren krijgt?
Of gaat u vooralsnog met een goed voornemen
2019 ingaan?
Om uw partij open te gooien voor andere geluiden,
en het gesprek aan te gaan?

We hebben maar een verloren gegane wereld
terug te winnen.
En u, u bent
een oude vorm en gedachte.
Da’s al.

Van een sp.a-lid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s