Zekerheid versus onzekerheid

N-VA politici van allerlei rang en stand waren in meerdere of mindere mate betrokken bij een zwendel in humanitaire visa. Volgens de draaideurburgemeester van Antwerpen is dat allemaal de schuld van een ander. We hadden niets anders verwacht. Volgens de brulboei van Middelkerke gebeurde het dan weer allemaal onder de vlag van de christelijke naastenliefde. Darya Safaï en Assita Kanko mogen zich dus stilaan afvragen of ze wel degelijk in een seculiere partij zijn terechtgekomen. Maar laat de onderzoeksrechter nu maar uitvogelen wat er allemaal van aan is. Dan kan het politieke debat eens over andere, urgentere zaken gaan dan alleen maar migratie en identitaire kwesties.

In zijn nieuwjaarsspeech sprak sp.a-voorzitter John Crombez over zekerheid voor iedereen door:

  • een minimumpensioen van 1500 euro
  • een minimumloon van 14 euro bruto/uur zodat werkende mensen niet in armoede hoeven te leven
  • investeringen in de zorg om de wachtlijsten weg te werken
  • kordate klimaatmaatregelen waarvan de lasten en de lusten echter evenredig worden verdeeld over iedereen, naar ieders draagkracht en vermogen

En wie zal dat betalen? De multinationals en de kapitaalkrachtigen. Zekerheid door een rechtvaardige fiscaliteit. Verrassend helder, concreet en links. Dus dan kunnen we nu vooruit, en dat werd hoog tijd. We zouden er hier en daar nog wat accenten aan willen toevoegen die we ook in het sp.a verkiezingsprogramma in wording terugvinden:

  • Belfius niet privatiseren. Maak er een overheidsbank van die de particulieren, zelfstandigen, kleine bedrijven, het onderwijs en de zorgsector helpt om de klimaattransitie te realiseren.
  • Proximus volledig hernationaliseren. Maak er een overheidsbedrijf van dat de particulieren, zelfstandigen, kleine bedrijven, het onderwijs en de zorgsector helpt om de digitale transitie te realiseren.
  • Zekerheid met betrekking tot ons samenlevingsmodel door seculariteit.
  • Investeringen in de openbare vervoersmaatschappijen van dit land en de integratie ervan in een Europees spoorwegennet dat een alternatief kan bieden voor de intracontinentale luchtvaart.
  • Zekerheid en vrede bevorderen door internationale samenwerking.

Tegenover dit socialistisch model staat een nationalistisch model dat zich vooral kenmerkt door on-zekerheid:

  • On-zekerheid en onbestuurbaarheid promoten om de poort naar het confederalisme in te beuken. Alle middelen zijn goed om aan te tonen dat het land niet werkt.
  • On-zekerheid door een verdere splitsing van het land via het breekijzer van het confederalisme, zodat de politici het komende decennium volledig kunnen bezig zijn met zichzelf en het verdelen van de federale koek, zonder zich veel hoeven te bekommeren om de klimaatopwarming en de groeiende armoede, want dat zal binnen dat confederale model meer dan ooit ‘de schuld van een ander’ zijn.
  • On-zekerheid in de energiesector zo lang mogelijk laten voortduren door steeds opnieuw de kernuitstap in vraag te stellen en de energietransitie af te remmen.
  • On-zekerheid voor zelfstandigen en kleine bedrijven door een onrechtvaardige fiscaliteit die in het voordeel speelt van de grote bedrijven.
  • On-zekerheid voor de loontrekkenden en de gepensioneerden door de sociale zekerheid verder uit te hollen en de mensen tegen elkaar op te zetten.
  • On-zekerheid inzake mobiliteit door het openbaar vervoer te privatiseren en verder te versnipperen over de regio’s.
  • On-zekerheid creëren door niet enkel de federale samenwerking de rug toekeren, maar door dwars te gaan liggen ten aanzien van internationale afspraken met betrekking tot migratie en klimaatopwarming.
  • On-zekerheid creëren in de grootste stad van Vlaanderen, waar we nu maar moeten afwachten of de burgemeester opnieuw door de draaideur zal komen of niet.
  • On-zekerheid creëren door warm en koud te blazen op het vlak van ‘normen en waarden’: enerzijds pronken met Verlichtingswaarden en anderzijds favoritisme in het asielbeleid goedpraten door zich te verschuilen achter de christelijke naastenliefde.
  • On-zekerheid bestendigen op het vlak van onze nationale soevereiniteit door enerzijds onze energiebevoorrading in handen te laten van een Franse energiereus en Arabische olieleveranciers, en anderzijds onze defensie volkomen vast te klinken aan de on-zekerheid in het Witte Huis, met behulp van de dure diamanten handboeien van de F-35.

Op 26 mei kiezen we dus tussen zekerheid of on-zekerheid. Er zijn maar twee politieke families die in aanmerking komen om na de verkiezingen de politieke dans te leiden: de socialistische of de nationalistische. Dat geeft aan een stem op de sp.a een uitermate strategisch gewicht: het zal vooral van het verkiezingsresultaat van de sp.a afhangen of de socialistische familie al dan niet de bovenhand krijgt. Kiezers die links stemmen denken daar beter twee keer over na alvorens ze een keuze maken tussen de sp.a, Groen of de PVDA.

Maar ook en vooral N-VA-kiezers moeten deze keer eens goed nadenken. Tekenen ze werkelijk voor al die hierboven opgesomde onzekerheden? Beseffen ze wel wat hun dat gaat schelen in de portemonnee? Wie zal al die onzekerheid betalen denkt u?

Brussels, 11/09/2018 Press moment organized by the editions Vanden Broele after the publication of 2 books in the context of the elections Pix: John Crombez Credit: Frederic Sierakowski / Isopix

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s