N-VA speelt paniekvoetbal en scoort een own goal

Ineens was ze daar weer: de kernenergie. Nadat er in dit land nagenoeg een politieke consensus was bereikt rond de kernuitstap, wordt ze nu, een beetje paniekerig, terug op de tafel gegooid als antwoord op de spijbelende scholieren. Ook voor de eigen conservatieve achterban is het pleidooi voor kernenergie natuurlijk een hele geruststelling: we kunnen rustig voortdoen zoals we bezig zijn, het licht zal wel blijven branden.

Laten we meteen duidelijk zijn: sp.a Rood tekent geen enkel ideologisch voorbehoud aan tegen kernenergie. Sterker nog, mochten we enkel met een ideologische bril naar kernenergie kijken, dan zouden we pro moeten zijn, zo zal blijken uit het verdere verloop van dit artikel. Maar we verkiezen om de bril op te zetten van het algemeen belang, en daardoor zitten we met heel veel vragen. Niet enkel over veiligheid, radioactieve afvalstoffen, uraniummijnbouw enzovoort. De eerste vraag is wie de kosten zal dragen van de onherroepelijke ontmanteling van de huidige centrales. Volgens de recentste, meest optimistische schatting zou het om een factuur van om en bij de 15 miljard euro gaan. Engie/Electrabel zou dit bedrag weliswaar voor 99 procent kunnen dekken. Omdat ze ons er al voor hebben laten betalen door de kosten te verrekenen in de stroomprijs (een nadenkertje voor zij die klagen over het verrekenen van de prijs van zonnepanelen in de energiefactuur). We willen er dan wél zeker van zijn dat er geen lijken meer uit de kast vallen. Iets in mij zegt me dat dit het geval zal zijn.

 

We hebben dan natuurlijk nog geen nieuwe centrales gebouwd. Uit studies van onder meer Citibank en het Internationaal Atoomagentschap blijkt dat de bouw en het beheer van een nieuwe kerncentrale enorme technologische en financiële risico’s met zich meebrengt. Dit is o.a. te wijten aan de hoge constructiekosten, de waarschijnlijke vertragingen bij de bouw en de onzekerheid over de energieprijzen. De analyse ‘New Nuclear – the economics say no’ van de Citibank Groep, toch niet direct groene jongens, concludeert dat “sommige van de risico’s die ontwikkelaars lopen zo groot en variabel zijn, dat zelfs elk van die risico’s afzonderlijk de grootste energiemaatschappij op de knieën zou kunnen krijgen.”

Kernenergie is de enige energietechnologie die in de loop der jaren duurder in plaats van goedkoper werd, ze heeft een ‘negatieve leercurve’:

 

Gemiddelde en minimum- en maximumbouwkost voor een kernreactor voor het jaar van de oplevering voor de VS en Frankrijk, tegenover de cumulatieve afgewerkte capaciteit (bron: climateprogress)

 

Het komt er dus op neer dat er met kernenergie geen geld te verdienen valt. Morgen nog minder dan vandaag, en vandaag minder dan gisteren, omdat kernenergie sowieso al een spin-off was van militaire uitgaven die volledig door de belastingbetaler werden betaald, en waarmee de private sector nadien een tijdje riante winsten kon maken. Een beetje vergelijkbaar met de evolutie van het Internet: de ontwikkelingskosten voor de gemeenschap, de winsten voor de private aandeelhouders.

 

Eigenlijk kan dus enkel de overheid voor kernenergie zorgen, zoals de overheid in het verleden ook zorgde voor spoorlijnen, telecommunicatie en het Internet, lang voordat geniale, vernieuwende en o zo efficiënte private bedrijven hiermee winst gingen maken, de dienstverlening afbouwden, en duizenden mensen aan de deur begonnen te zetten. Het pleidooi van de N-VA voor kernenergie komt in de feiten dus neer op een pleidooi voor de nationalisatie van de energiesector. En dat is toch wel een serieuze bocht voor een door en door neoliberale partij zoals de N-VA. Het geeft een idee van de ideologische, existentiële afgrond waartegen rechts momenteel aankijkt. Alleen beseffen noch wij, noch zij volkomen wat de diepte en de draagwijdte is van dat ideologische faillissement. Uitspraken zoals die van Bart De Wever, maar ook die van Joke Schauvlieghe, die zich door de klimaatbetogingen gesterkt voelt in haar beleid, leggen de verbijsterende wereldvreemdheid van onze politieke leiders bloot. Volgens een bekende roddel zei Marie-Antoinette ooit over de hongerende Franse bevolking: “Qu’il mange de la brioche!” (Laat ze dan cake eten). Volgens historici zou de koningin van Frankrijk die domme uitspraak nooit werkelijk hebben gedaan. Dat is dan het verschil tussen Marie-Antoinette enerzijds, en Bart en Joke anderzijds.

 

Bij nader inzien lijkt die kernenergie niet zo’n goed idee, zelfs al zou ze leiden tot de nationalisatie van de energiesector. Tot ‘communisme’ dus, volgens Jean-Larie De Decker. N-VA speelt dus paniekvoetbal, en scoort daarmee een own goal.own

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s