Rood is het nieuwe groen

Gisteren duidde het provinciaal congres van de sp.a mij aan als de lijstduwer op de Antwerpse federale lijst.

Zij die mij vooral in het vorige decennium hebben gekend, weten dat ik campagne kan voeren. En die campagne start vandaag. Het is allemaal herbegonnen toen Laurens Deprez en Antoon Stessels me in mei vorig jaar kwamen vragen of ik hun Roodboek-project (www.roodboek.be) wou steunen. Van het ene kwam het andere en in het najaar kwam er wat media-aandacht. Ik heb toen verklaard dat ik absoluut niet de ambitie koesterde om er allemaal opnieuw aan te beginnen, en dat was ook zo. Maar ondertussen is er veel gebeurd. Om te beginnen kwam in november 2018 de sp.a afdeling Antwerpen voor een bijzonder moeilijke keuze te staan: in een coalitie stappen met de N-VA? Over de uiteindelijke beslissing om dat wél te doen kunnen boeken geschreven worden. Maar de manier waarop de beslissing genomen werd vond ik, in het licht van mijn ervaringen in de Antwerpse afdeling onder Patrick Janssens, ronduit verbijsterend: een open en democratisch debat waarin alle voor en tegens aan bod kwamen, waarna er uiteindelijk tot de stemming werd overgegaan. Voor een buitenstaander kan dit de evidentie zelve lijken, maar dat is niet zo. Jaren aan een stuk werd de partij strak ‘gemanaged’ van top naar basis, die enkel goed was om aan het einde van de rit de beslissingen bij handgeklap te bezegelen en vervolgens de folders in de bussen te gaan steken.

Maar dat was lang nog niet alles. Aan het begin van dit jaar verschenen Greta Thunberg, Anuna De Wever en Kyra Gantois ten tonele. Ineens werd de politiek gedwongen om te focussen op het meest cruciale vraagstuk van deze tijd: hoe remmen we de wereldwijde klimaatopwarming af? Een thema dat mij al jaren bezighoudt (getuige hiervan o.a. mijn tijdlijn op Facebook) en waarmee ik ook professioneel bezig ben. Wat een verademing dat de jonge generatie erin slaagt om dit thema nu eindelijk de plaats in de politieke agenda te geven die het verdient: met stip bovenaan.

De zeer uiteenlopende reacties op de klimaatbeweging tonen hoe het thema de samenleving polariseert. Partijen zowel als individuen wringen zich in allerlei mentale bochten om de feiten toch maar niet onder ogen hoeven te zien: een economisch systeem dat gebaseerd is op het waanidee van oneindige groei en het onrecht van toenemende ongelijkheid, botst vroeg of laat op de fysieke eindigheid van de planeet. Dit is het eindspel van het neoliberalisme. De openstaande vraag is dan of het ons al dan niet zal meesleuren in zijn val.

Tegen die achtergrond stelde Antwerps sp.a voorzitter Tom Meeuws mij enkele dagen geleden de vraag of ik de partij wou versterken door op een van de kieslijsten te gaan staan. Ik heb geantwoord dat ik dat wil doen, op voorwaarde dat ik mocht figureren op een bijzonder zichtbare plaats op de lijst. Tenslotte heb ik mij in het verleden al vaak genoeg laten gebruiken als bladvulling, en slaagde ik erin om dankzij mijn fantastische campagnemedewerkers relatief veel voorkeurstemmen te genereren vanop onmogelijke plaatsen op de lijst: bijna 9.000 op de 11e plaats voor het Vlaams Parlement in 2009, en ruim meer dan 20.000 op de 10e plaats voor de Senaat. Als mijn kandidatuur een meerwaarde wil betekenen voor de partij, dan moet ze zichtbaar en geloofwaardig zijn. Bovendien moet ik doorheen deze campagne mij authenticiteit kunnen bewaren. Aan al deze voorwaarden is voldaan.

Een hernieuwd politiek engagement is nodig. Bewegingen zoals de klimaatspijbelaars maar ook het protest van de gele hesjes en de staking van 13 februari moeten een vertolking kunnen krijgen via de politiek. De terechte angst voor de klimaatopwarming, de terechte verontwaardiging over het feit dat loonsverhogingen beperkt moeten blijven tot een schamele 0.8 % terwijl het vermogen van de allerrijksten wereldwijd elke DAG aangroeit met 2.2 miljard €, de terechte woede van de gele hesjes over de factuur voor de klimaattransitie die voor hen onbetaalbaar is, dat alles moet omgezet kunnen worden in positieve energie en positieve veranderingen. Ik wil daar mijn bijdrage toe leveren.

Het zijn vloeibare tijden. Er hangt een nieuw mei ‘68 in de lucht. De straten worden weliswaar nog niet opgebroken, en dat is ook niet nodig, want tegenwoordig doen we dat digitaal: op het internet en in de sociale media worden de virtuele straten ondertussen al wel duchtig opengebroken. Alles komt op losse schroeven te staan: onze manier van produceren en consumeren, maar ook de politieke partijen. De sp.a is, zeker in Antwerpen, een interessante partij aan het worden. Linkse stemmen worden gehoord. Er is interne democratie, openheid en een diversiteit aan socialistisch geïnspireerde opinies. Ik nodig alle ex-partijleden in de diaspora uit om de afdeling opnieuw te vervoegen. We moeten de revolte die Alexandria Ocasio-Cortez in de Amerikaanse politiek brengt, ook naar Antwerpen, België en Europa brengen.

Wat worden de doelstellingen van mijn persoonlijke verkiezingscampagne? Inhoudelijk kan mijn campagne gevat worden in de slogan die ook de titel is van dit artikel: rood is het nieuwe groen, zodat geel niets te vrezen, en enkel te winnen heeft bij een sociale klimaattransitie. Inhoudelijk werd die boodschap al wat verder uitgewerkt in mijn vorige bijdrage: ‘Wie politiseert het klimaatdebat?’ Massale investeringen in openbaar vervoer, betaalbaar wonen in de stad, betaalbare en duurzame energie dankzij openbare energiebedrijven, een openbare klimaattransitiebank.

Ik aarzel ook niet om ambitieuze kwantitatieve doelstellingen te formuleren: een eerste ruwe berekening op basis van de provinciale verkiezingsuitslagen van oktober 2018 leert mij dat, als we één op tien N-VA kiezers in Antwerpen kunnen overtuigen om op de vernieuwde sp.a te stemmen, we niet twee, maar drie zetels kunnen bezetten in het federale parlement. Zelf zou ik in dat scenario 33.000 voorkeurstemmen moeten genereren om verkozen te zijn. Is dat haalbaar? Geen idee. Maar wie deelneemt moet de ambitie hebben om te winnen, want anders naait hij zijn kiezers een paar oren aan.

Naar links en dan vooruit!

Erik De Bruyn

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s