De terugkeer van de socialistische partij

Go Left

Decennia geleden drukte een veteraan van de Britse Labour Party mij het volgende op het hart:”If you go to a party meeting, always have a speech in your pocket.” Zijn achterliggende redenering was: je weet maar nooit, als je toch eens het woord krijgt, dan moet je wel weten wat je gaat vertellen.

 

Ik moet toegeven dat ik die wijze raad in de wind had geslagen toen ik me zaterdagochtend op weg begaf naar het #GoLeft congres in de Antwerpse Waagnatie. Na jarenlang het gevoel te hebben gehad al te zijn afgeserveerd nog voor je een stap in de richting van een congresmicro zet, als partijlid stammend uit een tijdperk waarin de partijcongressen vooraf gesteriliseerd werden en in een bokaaltje aan de media aangeboden, stapte ik dat congres binnen met een gevoel van “Hou uw krik…”. Op een dag rijdt een man een lekke band, midden in een schaars bewoonde omgeving. Hij heeft een krik nodig. In de verte brandt één lichtje, en hij wandelt dus in de richting van die alleenstaande woning. Onderweg laadt hij zich op met negatieve gedachten: ze hebben daar geen krik, erger nog, ze hebben er wel een maar ze zullen mij die niet geven. De voordeur wordt geopend door een vriendelijke, behulpzame man, maar het enige wat de chauffeur op dat ogenblik nog kan uitbrengen is:”Hou uw krik!”. Dat gevoel dus…

Go Left, de naam was allerminst gestolen, was voor mij dan ook een openbaring. Het was een thuiskomen van jewelste. Misschien ben ik net door enkele jaren afwezigheid beter geplaatst om de spectaculaire veranderingen te zien, meer nog dan zij die ze geleidelijk aan hebben doorgevoerd. Mocht er geen korte onderbreking zijn geweest in mijn partijlidmaatschap, dan zou ik dit jaar exact veertig jaar lid zijn. In al die veertig jaren heb ik nog nooit een partij meegemaakt die zo onbeschroomd links en socialistisch durft te zijn, die zo democratisch is en open, die zo jong is en vrouwelijk, die bruist van energie en enthousiasme.

 

Voor mij was het dan ook een emotionele ervaring van de eerste orde om zoveel waarvoor je samen met anderen hebt gestreden, eindelijk gerealiseerd te zien. Ik wandelde zomaar naar de micro, en hoewel er in de zaal toen enkelen waren die hun hart vasthielden, kon ik zonder zelf te worden vastgehouden onvoorbereid een amendement steunen dat het stemrecht verleent aan jongeren vanaf zestien jaar. Aan die generatie hebben we heel wat te danken. Ze zet de politieke agenda op scherp. Het klimaatthema is door hen bovenaan de agenda gezet, en zij bevinden zich ondertussen al in de gelederen van de partij om samen met ons het duurzame sociaal te maken, en het sociale duurzaam.

Ik zou daarom een oproep willen doen aan de socialistische diaspora: de veteranen bij wie het vuur nog smeult, maar die de sp.a ontgoocheld de rug hebben toegekeerd. Kom terug, we hebben jullie nodig om het Vlaamse politieke landschap socialer, humaner en dus roder in te kleuren, over de generaties heen.

 

2 Comments

  1. John aan jou ligt het niet, maar er zitten in je ploeg nog steeds een aantal salonsossen, en ik kan niet meer met mezelf in het reine komen om daar nog moeite in te steken. Links moet zich verzamelen bepaalde zaken die niet klikken vergeten met andere linksen. Maar terug naar de bron. Zij die links maakte.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s