Open brief aan de partijleden: sterft gij oude vormen en gedachten

De wereld partij zal zich niet voorbij zijn huidige crisistoestand kunnen ontwikkelen als we van de denkwijzen blijven uitgaan die de crisis juist hebben veroorzaakt.

(vrij naar Albert Einstein)

 

Beste (ex-)leden van de sp.a,

Beste leden van de socialistische diaspora,

Beste politieke daklozen,

Wij zien het verderzetten van sp.a ROOD 2.0 met als speerpunt het roodboek als een bittere noodzaak. Er zijn heel veel mensen met heel veel redenen kwaad op en teleurgesteld in de partij, maar willen al die mensen de partij echt zien verdwijnen? Of willen ze nog een laatste poging ondernemen om de erfenis van het socialisme te claimen en te redden?

 

Wie is de mol?

De sp.a verkeert in tegenstelling tot de periode van het oorspronkelijke sp.a Rood nu echt wel in zware ademnood. Het kan best zijn dat we onder de huidige partijleiding tegen 2029 het einde van de sp.a zien. Met huidige partijleiding bedoelen we niet mensen als voorzitter John Crombez of Yasmine Kherbache die hard werken aan de vernieuwing en verlinksing van de partij, maar wel de kleilaag van politieke clans die zich tussen voorzitter en afdelingen genesteld heeft. Deze kleilaag, elke clan met haar jaknikkers, dient bij elke lijstvorming bediend te worden of ze beginnen te zagen aan de poten van de voorzitter. Met alle gevolgen vandien: ons programma was het meest linkse in jaren, maar de kopstukken die het moesten verdedigen behoorden tot de kleilaag. Het probleem met deze kleilaag van bestuurders is dat hoe meer stemmen ze verliezen, hoe meer ze overtuigd zijn van hun gelijk.

De kleilaag van politieke clans die zich tussen voorzitter en afdelingen genesteld heeft, is ideologisch en intellectueel compleet failliet. Het totale onvermogen om ook maar enig antwoord op de crisis van 2008 te bieden, laat staan zelfs maar een zetel winst te boeken sinds 2003 (indien we Stevaert als een uitzondering beschouwen moeten we teruggaan tot 1985 (!!)), heeft de laatste restant ideologische geloofwaardigheid van de partijleiding doen vervliegen. We moeten durven zeggen dat deze kleilaag onverkiesbaar geworden is.

De partij moet zich terug solidair organiseren in plaats van elk kopstuk zich te laten profileren met de eigen kliek, vaak tegen de anderen. Het selectief delen, liken, reposten, enz. van bepaalde personen op officiële partijkanalen en deze van haar zusterorganisaties, terwijl anderen vaak met meer impactvolle projecten, artikels, sociaal dienstbetoon, enz. bezig zijn is zeer demotiverend voor velen. We kunnen ons niet meer permitteren mensen te verliezen door demotivatie of uitsluiting. We zouden hier kunnen klagen over hoe sp.a rood en het roodboek ontvangen zijn geweest door de partij, maar we gaan ons constructiever opstellen dan dat.

Wij zijn reeds op gesprek geweest bij de voorzitter, John Crombez.  ‘De Derde Weg is weg,’ liet John zich tijdens het gesprek ontvallen. Op de man af hebben wij gevraagd of wij ons formeel als georganiseerde tendens binnen de partij mochten outen, en tot onze verbazing kwam hier geen negatief antwoord op. Bij deze doen we dat dan ook officieel.

Wij stellen ook vast dat de sp.a de facto reeds een tendens heeft, namelijk de kleilaag die hierboven beschreven staat: Het sociaal-liberale deel van het topkader die als enigen overwinningen waarnemen  in Leuven en Brabant, en volop bazelen over een Leuvens model dat verder niet gespecificeerd wordt omdat het niet bestaat. Zij zien in deze “overwinningen” van het “Leuvens model” een argument om op de partij opnieuw meer greep te krijgen en deze in de richting van het centrum – en volgens ons de politieke vergeetput – te sturen.

Wanneer blijkt dat een van de redenen om voor het VB te stemmen de onvrede met de politieke kaste die enkel inzit met de postjes is, is het een tactische blunder van jewelste om met zo’n zwak persoonlijk en provinciaal resultaat een dag na de verkiezingen jezelf naar voren te schuiven als kandidaat voorzitter.

Jezelf als burgemeester van Antwerpen naar voor schuiven nog voor de resultaten binnen zijn kunnen we zelfs niet meer als tactische blunder omschrijven. Dat is ons in Antwerpen ronduit belachelijk maken door op een zwarte zondag en met minder dan 10 procent van de stemmen. Het komt de geloofwaardigheid van de sp.a in de Scheldestad niet bepaald ten goede. Hallucinant eigenlijk.

Vele leden lieten ons weten of schreven openlijk op sociale media dat er in hun streek helemaal geen campagne werd gevoerd, dat er geen affiches of borden te zien waren. Waarschijnlijk omdat er geen militanten meer waren. We hebben zelfs gehoord van een oude man van 73 geworden die eigenhandig blaadjes moest gaan bussen in zijn gemeente. De vraag kwam van buitenaf. In zijn afdeling kreeg hij in 10 jaar tijd slechts één uitnodiging voor een partijvergadering. Meermaals vroegen mensen in zijn buurt: bestaan de socialisten hier nog wel? Hoeft het nog te verbazen dat we er maar niet in slagen de negatieve trend om te buigen?

Ook ons oppositiewerk de afgelopen legislatuur was erbarmelijk voor zover zij niet volledig afwezig was. Zelfs uit grootschalige flaters van de regeringspartijen als het pensioen op 67 of de humanitaire visa konden we nog geen winst halen.

Bovendien koos men ervoor de secularisten en vrijzinnigen in hun hemd te zetten en belachelijk te maken en voor racist en islamofoob uit te schelden. Het was nochtans hun achterban. Die is weg. Ondertussen paaide men de moslims, die in die hoedanigheid ook werden aangesproken: ze waren eerst moslim, dan pas mens en tenslotte misschien ook nog socialist. Men zou dat platte en ongepaste recuperatie kunnen noemen. Zij moesten die verloren vrijzinnigen en mensen van het gemeenschapsonderwijs vervangen. Dat is mislukt.

Men had zich nagenoeg gereduceerd tot een moslim-democratische partij. Aan de cijfers zien we dat eerder religieus geïnspireerde moslims weliswaar een flink aandeel hebben in de aangebrachte stemmen, maar … geen enkele verkozene in de Kamer en het Vlaams Parlement hebben. Geen enkele. Gaan die de volgende keer nog zo inschikkelijk zijn en vinden we nu echt dat we zo met mensen, op basis van religie, moeten omgaan?

Is het geen tijd om alle mensen gelijk te benaderen, los van hun levensbeschouwing?

Is het geen tijd om wat meer samen te werken, dan achter de schermen te kibbelen?

Is het geen tijd om de achterban te respecteren?

Is het geen tijd om een open samenleving voor te staan, zonder conservatieve krachten, zowel religieus als politiek, achterna te lopen en de Verlichtingswaarden te claimen?

Is het geen tijd om de onzekerheid weg te nemen door ten minste te garanderen dat de staat seculier is, zonder afbreuk te doen aan de persoonlijke keuzes van mensen en net die private keuzes te garanderen?

Is het geen tijd om links terug links te laten zijn en de partij haar elan terug te geven dat ze verdient, in volle rebellie?

De partij is voor velen reeds zeer lang verbrand. Ze probeert te teren op haar oude éminences en weigert in te zien dat het “onzinkbare” schip de dieperik ingaat. Bruno Tobback, die andere proponent van het “Leuvens model”, heeft het compleet bij het verkeerde eind wanneer hij zonder blozen durft zeggen dat de sp.a teveel met zichzelf bezig geweest is. De partij is juist helemaal niet met zichzelf bezig geweest. De kleilaag in de sp.a heeft nog nooit zichzelf in de spiegel durven aanschouwen. Het is de partij van de schuldontkenning geworden waarin weinig plaats is voor kritiek op de top, op het visieloos programma en het ontbreken van enige ideologie van betekenis.

Wat ons betreft zijn voorzittersverkiezingen niet nodig dit jaar: John heeft electoraal veruit het best gepresteerd van alle kopstukken, en heeft de partij eindelijk op het spoor naar de verlinksing gezet. Het is de kleilaag onder hem die het probleem vormt.

De partij moet om haar geloofwaardigheid te herstellen een absolute mea culpa slaan over de ideologische en bestuurlijke keuzes van de afgelopen 20 jaar, en ook een tabula rasa houden bij het politieke personeel dat daarvoor verantwoordelijk geweest is.

Het Vlaamse socialisme is  in de afgelopen decennia immers bijzonder ver meegegaan in de ideologie van de rechterzijde. Ze privatiseerden mee de ASLK en nog een hele reeks andere overheidsinstellingen. Ze gingen mee in het onjuiste verhaal dat we allemaal langer moeten werken om de pensioenen betaalbaar te houden.

Om onze geloofwaardigheid te herstellen moeten we van bepaalde episodes uit het verleden afstand durven nemen, ook al betekent dit het desavoueren van bepaalde iconen zoals Johan Vande Lanotte, maar ook types als Maya “zij rijden met een Porsche en ik maar met een BMW” Detiège. Mandatarissen die ideologisch niets bijdragen, geen oppositie die naam waardig voeren, electoraal niet presteren en bovendien ook nog eens geregeld in de media een flater slaan moeten in vraag gesteld worden. Alle mandatarissen die moreel of crimineel in opspraak komen moeten op non actief gezet worden tot schuld/onschuld bewezen is, en indien nodig uit de partij gezet worden.

 

Een nieuw begin voor de partij

Naast dat herstel van de geloofwaardigheid pleit sp.a Rood 2.0 voor een terugkeer naar de ideologische wortels van de partij. De lijst van sociaal democratische partijen in Europa die sinds het begin van de crisis in 2008 sneuvelden is lang. De enige partijen die de electorale trend wisten om te buigen hebben zichzelf inhoudelijk herbrond en braken met het verleden van de Derde Weg, of zijn nieuwe formaties die met een radicaal links programma aan de verkiezingen durfden deelnemen. Met resultaat: Labour in het VK onder Jeremy Corbyn kent een explosie aan nieuwe leden, La France insoumise van Jean-Luc Mélenchon, Podemos van Pablo Iglesias, … zelfs in de Verenigde Staten, bastion van het vrijemarktdenken en rabiaat anti-socialistisch, wist Bernie Sanders een massabeweging op de been te brengen rond een radicaal socialistisch programma. Het is dus mogelijk voor het socialisme om opnieuw te winnen. Het is op deze bewegingen dat wij ons baseren om sp.a rood 2.0 verder uit te bouwen, want ook bij ons is dit mogelijk.

Sp.a moet breken met het neoliberale beleid en kiezen voor de oppositie tegen een systeem waarin de welvaart en het welzijn van de werknemers als pasmunt dient in de internationale concurrentiestrijd. Dit wil zeggen dat we volgende speerpunten duidelijk en onomwonden in ons programma moeten opnemen, en kaders beginnen scholen in het verdedigen daarvan.

  • Wij eisen een arbeidsduurvermindering met loonbehoud, een werkweek van 32 uren/4 dagen/pensioen op 60 naargelang de sector, om diegenen met te veel werk te onthaasten, en degenen met te weinig werk een volwaardige baan te geven.
  • Wij eisen een openbare bank die het mogelijk zal maken structuurhervormingen door te voeren in de sleutelsectoren van de economie. Enkel op die manier kunnen we een ecologische transitie van onze economie inzetten.
  • Wij eisen een eerlijk fiscaliteit: haal het geld waar het zit, in de belastingparadijzen en bij de multinationals, en investeer het in de sociale zekerheid, onze burgers en kmo’s. Voer opnieuw kapitaalcontroles in om kapitaalsvlucht tegen te gaan.
  • Wij eisen een radicale democratisering binnen en buiten de partij: de invoering van bindende referenda en permanente afzetbaarheid van mandatarissen, alsook het herinvoeren van de poll om aan lijstvorming te doen.
  • Wij eisen een uitgesproken seculiere maatschappij gestoeld op de waarden van de Verlichting: religieuze verzuchtingen moeten steeds op de laatste plaats komen wanneer zij in conflict komen met andere mensenrechten. Dat is de meest humanistische manier om met een superdiverse maatschappij om te gaan. De partij is te bang geworden om het seculiere en humanistische verhaal te verdedigen omdat dan misschien onze laatste kiezers ook gaan weglopen. Hoeveel kiezers zijn we echter al vele jaren kwijt door ervoor te kiezen niet zo te communiceren? Bovendien is onze partij historisch altijd een vrijzinnige antiklerikale partij geweest.

 

Beste (ex-)leden van de sp.a,

Beste leden van de socialistische diaspora,

Beste politieke daklozen,

Wij stellen dus een meerjarenplan voor om de partij te hervormen in de zin van het Roodboek. We willen ook echter het interne debat tussen de verschillende vleugels van de partij versterken. Het Roodboek is daarbij een valabele, zij het amendeerbare discussietekst die het recht heeft verspreid te worden via de interne partijkanalen. Zowel afdelingen als individuele leden zijn welkom om zich bij onze tendens aan te sluiten en zich voor het Roodboek uit te spreken.

Als onze doelstellingen dezelfde zijn, om een socialistische revival genre Corbyn of Sanders te realiseren, dan stellen we voor dat u over ons voorstel nadenkt. Wij vragen dan ook om in uw afdeling in alle openheid het Roodboek te bespreken als de weg vooruit, een nieuw alomvattend verhaal, voor de partij.

Een collectieve verbetering in het dagelijks leven van de mensen als antwoord op de crisis zal ergens vandaan moeten komen. Daarom is de sociaal-economische tegenstelling tussen werknemers en aandeelhouders, de winstgevers en de winstnemers, de 99% versus de 1% nog steeds de hefboom om macht te verwerven en de samenleving te hervormen. Daarom zal een heropstanding van de linkerzijde de mobilisatie en het aanspreken van de ‘traditionele achterban’ vergen, in coalitie met de middenklasse die zelf ook veel te verliezen heeft bij een uitholling van de sociale zekerheid en te maken heeft met een steeds hogere werkdruk.

De linkerzijde zal opnieuw maatschappijkritisch moeten worden, niet zozeer op het vlak van identity politics maar op het vlak van de logica die vandaag allesoverheersend is, een economisch gebeuren gebaseerd op winstmaximalisatie. Zo plaatsen wij hierbij de idee van economische democratie voorop. Op die manier wordt duidelijk gemaakt op welk terrein er geen democratie bestaat maar amper een bepaalde vorm van cijnskiesrecht (hoe meer aandelen en geld, hoe meer beslissingsmacht) waarbij de belangen van de werkenden, omwonenden, gezinnen en gemeenschappen, kortom, van de samenleving, van ondergeschikt belang is.

Het democratiseren van de economie betekent dat de samenleving controle verwerft over het economische gebeuren. De economie kan maar gedemocratiseerd worden als er in een aantal sleutelsectoren opnieuw een rechtstreekse tussenkomst van de overheid is die zelf de democratische uitdrukking is van de maatschappij. Daarom is het terugdringen van de liberalisering van een aantal sleutelsectoren een prioriteit, net als de uitschakeling van de fiscale fraude en het opzetten van een eerlijke fiscaliteit (“haal het geld waar het zit”) zodat men het beschikbare geld kan herverdelen naar onderwijs, gezondheidszorg en pensioen toe, de werkweek kan verkorten en het minimumloon kan verhogen. De omvang van de ontdoken belastingen is hallucinant zoals blijkt in het hoofdstuk over fiscaliteit. De fiscale fraude is niet alleen ethisch ontoelaatbaar en strijdig met het principe dat iedereen belastingen moet betalen in verhouding tot zijn inkomen, ze onttrekt ook een enorme som aan de gemeenschap en is een permanente diefstal.

Een dergelijke opstelling met nieuw geloofwaardig politiek personeel zal een maatschappelijke weerklank vinden. Vanuit de oppositie kan de sp.a dan opnieuw uitgroeien tot een politiek zwaargewicht. Machtsdeelname op basis van betere electorale en maatschappelijke krachtsverhoudingen. Beloften houden en niet de eigen carrière laten primeren. Dit is wat velen verwachten. Dit is ook wat vele basismilitanten denken, zij die in contact staan met de sociale realiteit. Hiermee aanknopen is de sleutel om rechts in de kou te zetten. Een nieuw project is nodig, en dat project dragen wij met sp.a rood 2.0 en het roodboek.

#OccupySPA #DePartijIsVanOns

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s